Monday, 2 January 2012

ஆதிரையானும் ஆதிசிதம்பரமும் - பகுதி 2

ஆதிரைநாள் விழா சங்ககாலத்தில் மட்டுமல்ல 7ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்திலும் நடந்ததை திருஞானசம்பந்தர் பூம்பாவையை  உயிர்பெற்றெழப் பாடிய பதிகத்தில் 
ஊர்திரை வேலை உலாவும்  உயர்மயிலைக்
கூர்தரு வேல்வல்லார் கொற்றங்கொள் சேரிதனில்
கார்தரு சோலைக் கபாலீச்சரம் அமர்ந்தான்
ஆதிரைநாள் காணாதே போதியோ பூம்பாவாய்”        
                                                                           - (ப.திருமுறை: 2: 47: 4)
எனக் கேட்பதால் அறியலாம். 

முத்துவிதானம் இல்லாத இன்றைய ஆரூரர்


சிவனை “ஆதிரை நாள் உகந்தானாய்” காட்டும் திருநாவுக்கரசர்

“முத்து விதான மணிபொற்கவரி முறையாலே
பக்தர்களோடு பாவையர் சூழப் பலிப்பின்னே
வித்தகக் கோல வெண்டலை மாலை விரதிகள்
அத்தன் ஆரூர் ஆதிரைநாளால் அதுவண்ணம்” 
        
                                      - (ப.திருமுறை: 4: 21: 1)
எனத் தொடங்கி பத்துத் தேவாரங்கள் கொண்ட ஒரு பதிகத்தையே ஆதிரைப் பதிகமாகத் தந்திருக்கிறார். வீதிகள் தோறும் வெள்ளைநிறக் கொடியோடு ஒளிர்விடும் மணிகளாலான விதானமும் கட்டி பவள முத்து மாலைகள் தூங்க ஆரூர் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.பெண்களும் மைந்தரும் சேர்ந்து  ஆரூரில் கொண்டாடிய  ஆதிரைத் திருவிழா எப்படி நடந்தது என்பதை இத்தேவாரப் பதிகத்தில் திருநாவுக்கரசு நாயனார் சொல்லி மகிழ்கிறார். ஆதிரைப் பதிகம் என்று அந்நாளில் அழைக்கப்பட்ட பதிகம் இன்று திருவாதிரைப் பதிகம் எனக்கூறப்படுகிறது.  அப்பதிகத்தின் எந்த ஒரு தேவாரத்திலும் திருவாதிரை என்று சொல்லே இல்லை. அப்படி அழைக்கும் வழக்கம் அந்நாளில் இருக்கவுமில்லை. எமது சோதிடம் கூறும் அச்சுவினி நட்சத்திரம் முதல் ரேவதி இறுதியாகவுள்ள இருபத்தேழு நட்சத்திரங்களில் ஆறாவதாக இருக்கும் திருவாதிரை நட்சத்திரமே ஆதிரை. அந்த இருபத்தேழு நட்சத்திரங்களில் சிவனின் ஆதிரை நட்சத்திரத்திற்கும் திருமாலின் ஓண நட்சத்திரத்திற்கும் திரு எனும் அடைமொழியைச் சேர்த்து திருவாதிரை என்றும் திருவோணம் என்றும் அழைப்பது இன்றைய வழக்கம். அன்று ஆதிரையான் ஆக இருந்த சிவன் இன்று திருவாதிரையான் ஆக  மாறியுள்ளார்.  

ஆதிரை வடமொழியில் ஆர்த்ரா எனக் கூறப்படும். அதனாலேயே நாம் இன்று சிவனின் ஆதிரைக் காட்சியை வடமொழி வாய்ப்பட்டு ஆருத்ரா தரிசனம் என்கிறோம். சிவன் யார் யாருக்கு எங்கெங்கே மார்கழி ஆதிரை நட்சத்திரத்தன்று காட்சிகொடுத்து, காட்சி கொடுத்த நாயகனானார் என்பதைப் பார்ப்போம். 

ஒருகாலத்தில் இலங்கை இந்தியாவடன் சேர்ந்த ஒரு நாடாகவே இருந்தது என இதிகாசங்களும் புராணங்களும் இலக்கியங்களும் சொல்கின்றன. கடல்கோள்களால் குமரிக்கண்டம் கடலினுள் மூழ்கியது. அப்பொழுது இராவணனின் நகரங்கள் பலவும் மூழ்கின. அதன் பின்னரே இலங்கைத் தனித்தீவாக மாறியது.  இலங்கையும் இந்தியாவும் ஒன்றாக இருந்த காலத்திலும் குமரியாற்றுக்கு இடைப்பட்ட திடராகவே இலங்கை இருந்தது. தமிழில் ஓர் ஆற்றின் இடையே அகப்பட்டுள்ள நிலப்பகுதியை இலங்கை என்றும் அரங்கம் என்றும் அழைப்பர். அதாவது ஆற்றிடைக்குறையை தமிழில் இலங்கை என்பர்.

இலங்கையில் இயக்கரும் நாகரும் வாழ்ந்தனர் என்பதை இலங்கையின் வரலாறு சொல்கிறது. இன்றைய இலங்கையின் வரை படத்தில் வடகிழக்கிலிருந்து தென்மேற்காக ஓரு நேர் கோட்டை முல்லைத்தீவுக்கு சற்றுக் கீழே தொடங்கி மிகுந்தலைக்கு மேலாக  புத்தளம் வரை கீறினால் மேலேயுள்ள பாகத்தில் நாகரும் கீழேயுள்ள பகுதியில் இயக்கரும் வாழ்ந்ததற்கான ஆதாரங்களைக் காணலாம். பரிபாடலும் மதுரையை நாகர் நகராகக் கூறுவதும் இங்கு நோக்கத்தக்கது. இராவணன் இலங்கையை ஆண்ட காலத்தில் நாகரின் அரசனாக மயனையும் இயக்கரின் அரசனாக இராவணனையும் இனம் காணலாம். நாகரின் அரசனான மயனின் மகளை வண்டமரோதி என திருஞானசம்பந்தர் கூற வண்டோதரி என மணிவாசகர் கூறியதை இன்றைய தேவார திருவாசக நூல்கள் காட்டும். ஓதி என்றால் கூந்தல் எனவே திருஞானசம்பந்தரின் தேவாரம் கூறும் வண்டு + அமர் + ஓதி என்பதற்கு வண்டு அமரும் கூந்தலை உடையவள் எனப்பொருள் கொள்ளலாம். வண்டமரோதி பின்னாளில் வண்டோதரியாகி, மண்டோதரியாகி நிற்கிறாள். 

"வண்டமர் ஓதி மடந்தை பேணின
பண்டைய இராவணன் பாடி உய்தன
தொண்டர்கள் கொண்டு துதித்த பின்னவர்க்கு
அண்டம் அளிப்பன அஞ்செழுத்துமே"                      - (ப.திருமுறை: 3: 22: 8)

வண்டமரோதி சிறுவயதிலிருந்து சிவனையே நினைத்து வாழ்ந்தாள் என மாந்தை மாண்மியம் சொல்கிறது. இன்றைய தமிழகத்திலிருக்கும் உத்தரகோசமங்கை மயனின் ஆட்சிக்கு உட்பட்டிருந்தது. அவன் தன் மகளுக்காக உத்தரகோசமங்கையில் ஒரு கோயிலைக்கட்டினான். அவளும் அந்தச் சிவனையும், மாஎந்தைச் சிவனையும் தாழம்பூவால் பூசைசெய்து வழிபட்டு வந்தாள். மற்றைய கோயில்கள் போல் அல்லாமல் உத்தரகோசமங்கையில் இன்றும் தாழம்பூவால் பூசை நடைபெற அதுவே காரணமாக இருக்கின்றது. அவளுக்காக சிவன் உத்தரகோசமங்கையில் திருநடனம் ஆடிய பின்னரே சிதம்பரத்தில் ஆடியதால்  அது ஆதிசிதம்பரம் என அழைக்கப்படுகிறது. 

அவள் இராவணனைத் திருமணம் செய்து தென்னிலங்கைக்குச் சென்றபின் உத்தரகோசமங்கை சிவனை நினைந்து நிகும்பலையில் தவஞ்செய்தாள். (காட்டாமணக்கு நிலத்தை நிகும்பலை எனத் தமிழில் சொல்வர்). அவளுக்கு அருள்புரிய விரும்பிய சிவன், உத்தரகோசமங்கையில் இருந்த ஆயிரம் முனிவர்க்கும் அசரீரியாக ‘வண்டமரோதிக்கு காட்சி கொடுக்க தென்னிலங்கை செல்கிறேன்.  வேதாகமச் சுவடிகளை காத்திருங்கள். என்னை இராவணன் தொட்டதும் இங்குள்ள தீர்த்தக் குளத்திலே தீப்பிழம்பு தோன்றும்’ எனக்கூறிச் நிகும்பலை சென்றார்.

சிவன் வண்டமரோதிக்கு கைக்குழந்தையாகக் காட்சி கொடுத்தார். அவள் அக்குழந்தையை எடுத்து இராவணனிடம் கொடுத்தாள். இராவணன் அக்குழந்தையை கொஞ்சி மகிழ்ந்தான். அக்கணம்  குழந்தை மறைந்தது. உத்தரகோசைமங்கைக் குளத்தில் தீப்பிளம்பு எழுந்தது. ஒரு முனிவரைத் தவிர மற்றைய 999 முனிவர்களும் அத்தீப்பிளம்பில் கலந்தனரென உத்தரகோசைமங்கை புராணமும், மாந்தை மாண்மியமும் பேசும். அந்தமுனிவரே மாணிக்கவாசகராய்ப் பிறந்தாராம். இறைவன் இராவணனின் மனைவிக்கு திருவருள் செய்த திறத்தை மாணிக்கவாசகரும் குயில்பத்தில்
"ஏர் தரும் ஏழுலகு ஏத்த எவ்வுருவும் தன் உருவாய்
ஆர்கலி சூழ் தென்னிலங்கை அழகமர் வண்டோதரிக்கு 
பேரருள் இன்பம் அளித்த பெருந்துறைமேய பிரானை
சீரிய வாயால் குயிலே! தென்பாண்டி நாடானைக் கூவாய்!" 
                                                                                 - (ப.திருமுறை: 8: 18: 2)

என குயிலை அழைத்து கூவும்படி கூறுகிறர். மார்கழி ஆதிரைநாள் அன்று வண்டமரோதிக்கும் இராவணனுக்கும் மணிவாசகருக்கும் காட்சி கொடுத்ததால் உத்தரகோசமங்கையில் உள்ள சிவன் காட்சி கொடுத்த நாயகன் என்ற சிறப்புப் பெயரையும் பெற்றார். இதனை மாணிக்கவாசகர் கீர்த்தித் திருவகவலில்
“உத்தரகோசமங்கையுள் இருந்து வித்தகவேடம் காட்டிய இயல்பும்”
என போற்றுவதாலும் அறியலாம். இதனாலே ஆதிரை நாளில் மணிவாசகரை எழுந்தருளச் செய்து திருவாசகம் பாடும் வழக்கம் இன்றும் தொடர்கிறது. திருப்பள்ளியெழுச்சியிலும்
“மதுவளர் பொழில் உத்தரகோச
மங்கை உள்ளாய் திருப்பெருந்துறை மன்னா”
எனக் கதறுவார்.
சிவன் மயன் மகளாகிய வண்டமரோதிக்கு திருநடனம் ஆடிக்காட்டிய இடமாதலால் நடராசருக்கு ஆதிசிதம்பரம் என்ற தனிக்கோயிலே இருக்கிறது. அந்த மரகதநடராசரும் தெற்கு நோக்கியே அதாவது வண்டமரோதிக்கு அருள்புரிய இலங்கையைப் பார்த்தபடி இருக்கிறார். இக்கோயில் ஈழத்து அரசர்களால் பாதுகாக்கப்பட்டு வந்தது. 

கண்டி தமிழ் அரசர்களிடம் இருந்தே இராமநாதபுரம் சிற்றரசர் கைகளுக்கு மாறியது. பெரியதொரு மரகதக் கல்லால் செய்யப்பட்ட நடராசசிலையே அக்கோயிலில் இருக்கிறது.  அச்சிலையை எவரும் வெளியே எடுத்து வரமுடியாது. சிலையை உள்ளேவைத்து  கருவறை கட்டப்பட்டுள்ளது. அதன் ஒளி பார்ப்பவர் கண்ணை பார்வை இழக்கச் செய்யுமென்று எந்நேரமும் சந்தனக் காப்பிட்டே வைத்திருப்பார். வருடத்தில் ஒருநாள் - ஆதிரைநாள் மட்டும் அந்த சந்தனக்காப்பு நீக்கப்பட்டு புதிதாகச் சந்தனக்காப்பு சாத்தப்படும். சந்தனக்காப்பு சாத்துவோர் தம் கண்ணை மெல்லிய துணியால் கட்டியவாறே சாத்துவர். வருடத்திற்கு ஒருமுறை அதுவும் ஆதிரைநாளில் நடைபெறுவதால்  அந்த ஆதிரையானும் ஆதிசிதம்பரமும் சென்று காணுவோர் புண்ணியரே.
இனிதே,
தமிழரசி.

No comments:

Post a Comment