Thursday, 29 May 2014

ஆசைக்கவிதைகள் - 89

பல் அழகி மச்சி!

ஈழத்தமிழரிடையே மாமன் மகளையோ, அத்தை மகளையோ காதலித்து திருமணம் செய்யும் வழக்கம் பன்னெடுங்காலமாக இருந்து வருகிறது. அதற்கிணங்க ஓர் இளைஞன் தன் மாமன் மகளை சிறுவயதில் இருந்து காதலித்தான். அவளைக் காணும் போது எல்லாம்  அவளின் முத்துப்பற்களின் சிரிப்பழகை, அவள் பேசும் சொல்லின் இனிமையை கேட்டும் இருக்கிறான்.  அவளைக் கண்டும் காணாதவன் போலவும், குரலைக் கேட்டும் கேட்காதவன் போலவும் இரசித்திருக்கின்றான்.  இப்போது அவள் பருவவயது மங்கையாக அவன் முன்னே வலம் வருகின்றாள். இதுவரை அவள் அவனுடன் வாய்திறந்து ஒரு வார்த்தை பேசியதும் இல்லை. அவள் அவனைக் காதலிக்கிறாளா! இல்லையா! என்பதை அறியமுடியாத தன் மனத்துடிப்பை நாட்டுப்பாடலாக வடித்து வைத்திருக்கிறான்.

மச்சான்: பல் அழகி மச்சி
                         பருவ வயதழகி
                சொல் அழகி வாய்திறந்து
                        சொல்லாள் ஒரு வார்த்தை
                                                                        - நாட்டுப்பாடல் (ஈழம்)
                                                                         (பண்டிதர் மு ஆறுமுகன் நாட்டுப்பாடல் தேட்டத்திலிருந்து)

இந்த ஈழத்துக் காதலனைப் போலவே சங்க காலத்திலும் ஒருவன் ஒருத்தியைக் காதலித்தான்.    அவன் பொருள் தேடுவதற்காக வெளிநாட்டிற்குச் செல்லும் வழியில் மூங்கில் மலைக் காட்டின் ஊடாகச் சென்றான். வேர்கள் ஒன்றோடு ஒன்று பிணைந்திருந்த மூங்கில் மரங்களிலே காற்று மோதுவதால் ஏற்பட்ட இனிய ஒலியின் சத்தம் தறியில் கட்டப்பட்டிருக்கும் யானை வருந்தி பெருமூச்சு விடுவது போலக் கேட்டது. நீண்ட கோடை வெய்யில் எரிக்கும் மூங்கில் செறிந்த அந்த மலையின் உச்சியிலே மெல்ல ஊர்ந்து வரும் நிலவைப் பார்த்தான்.  நின்றான். "முள் போன்ற கூரிய பற்களையும் பொட்டிட்ட மணம் வீசும் அழகிய நெற்றியையும் உடைய நிலவுமுகம் ஒன்று என்னிடமும் இருக்கிறதே என நினைந்தேன். அந்த நிலவு - முழங்குகின்ற ஓசையோடு வீசுகின்ற காற்றால் இலைகள் அற்று, நிழல் தரமுடியாது கொம்புகளாக நிற்கும் மரங்களையும், கற்களையும் உடைய உயர்ந்த மலைக்கு அப்பால் உள்ளதே என நான் நினைந்தேன் அல்லவா?

“வேய் பிணி வெதிரத்துக் கால்பொரு நரல் இசை
கந்து பிணி யானை அயர் உயிர்த்தன்ன
என்றூழ் நீடிய வேய் பயில் அழுவத்து
குன்றூர் மதியம் நோக்கி நின்று நினைந்து
உள்ளினேன் அல்லெனோ யானே - முள் எயிற்று
திலகம் தைஇய தேம்கமழ் திருநுதல்
எமதும் உண்டு ஓர் மதிநாட் திங்கள்
உரறுகுரல் வெவ்வளி எடுப்ப நிழல் தப
உலவை ஆகிய மரத்த
கல்பிறங்கு உயர்மலை உம்பரஃது எனவே?                     - (நற்றிணை: 62)
என காதலியின் பல்லழகையும் முக அழகையும் நினைத்துப் பார்த்தானாம்.

சங்ககால காதலன் போல ‘கண்ணுபடப் போகுதையா’ படத்திலும் காதலன் தன் காதலியின் பொட்டழகையும் பல்லழகையும் நிலவோடு ஒப்பிட்டுப் பார்த்து ‘வானம் விட்டு மண்ணில் வந்தாள் நிலவல்ல பெண்ணழகு’ என்கிறான்.

“மூக்குத்தி முத்தழகு மூணாம்பிறைப் பொட்டழகு
பொள்ளாச்சி மண்ணில் விளைஞ்ச நெல்லுமணி பல்லழகு

பத்துவிரல் பூவழகு பாதம் தங்க தேரழகு
வானம்விட்டு மண்ணில் வந்தாள் நிலவல்ல பெண்ணழகு”

காலங்காலமாக காதலியரின் பல்லழகு காதலரை மயக்கிக் கொண்டே இருக்கிறது.

Wednesday, 28 May 2014

குறள் அமுது - (90)

குறள்:
கெடுவல்யான் என்பது அறிக தன்நெஞ்சம்
நடுஒரீஇ அல்ல செயின்                                - 116

பொருள்:
நெஞ்சம் நடுவுநிலைமை தவறி தவறான செயல்களைச் செய்யத் தொடங்குமானால் ‘நான் கெட்டு அழியப் போகிறேன்’ என்பதை அறிந்து கொள்ள வேண்டும்.

விளக்கம்:
தாம் செய்வது சரியா பிழையா என்பதை சிந்தித்து அறியும் தன்மை உள்ளோருக்கு அவர்கள் செய்யும் தவறுகளை அவரது நெஞ்சம் அவர்களுக்கு உணர்த்தும். நாம் செய்வது தவறு என்பதை நெஞ்சம் அறிந்து உணர்ந்தாலும், செய்யும் செயலின் மேல் உள்ள விருப்பத்தால் அதைச் செய்ய நம் மனம் நாடும். செய்த தவறை மீண்டும் மீண்டும் செய்யத் தூண்டுவதும் எமது நெஞ்சமே.

அதனாற்றான் திருவள்ளுவர், நாம் செய்யும் தவறுகளை நம் நெஞ்சின் மேல் ஏற்றி ‘தன் நெஞ்சம் நடுஒரீஇ அல்ல செயின்’ என்றார். நடுநிலை இல்லாத் தன்மை நடுஒரீஇ என்று சொல்லப்படும். நடுநிலை உடையவர் நெஞ்சம் பாகுபாடு அற்று இருக்கும். பூமியில் மேடு பள்ளம் இருப்பது போல் மனிதவாழ்வில் ஏற்றத் தாழ்வுகள் இருக்கும். எனவே நாம் மற்றவர்களைவிட உயர்ந்த வாழ்க்கை வாழவேண்டும் என்பதற்காக நெஞ்சின் நடுநிலைமையை இழக்காக் கூடாது. 

நடுநிலையுள்ள நெஞ்சோடு வாழ்பவரின் நெஞ்சம் நடுநிலைவிட்டு தவறான செயல்களைச் செய்யத் தூண்டுமானால் அந்தக் கணமே ‘நான் கெட்டு அழிந்து போகப்போகிறேன்’ என்பதை அவர் அறிந்து கொள்ள வேண்டும். ஆதலால் நாம் கெட்டு ஒழிந்து போகாதிருக்க நம் நெஞ்சை நடுநிலை தவறாது பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும். 

Tuesday, 27 May 2014

தங்களூர் தமிழா? - பகுதி 1



கதாபாத்திரங்கள்:
சிவன், பார்வதி, முருகன், நந்தி, நாரதர்
[திருக்கைலாயத்தில் சிவனும் பார்வதியும் முருகனுடன் இருக்க நந்தி காவல் புரிகிறார். அங்கு நாரதர் தளர் நடை நடந்து வருகிறார்]

நாரதர்: சம்போ மகாதேவா! சம்போ மகாதேவா!

முருகன்: நாரதர் வருகிறார் பின்னே! தாரகம் வருகிறது முன்னே! ஏதோ விசேடம் இருக்க வேண்டும்.

பார்வதி: நாரதர் பூலோகம் சென்றிருப்பதாக வாணி கூறினாள்.

முருகன்: பூலோகமா? அங்கே நடக்கும் கலகம் போதாதென்று நாரதர் கலகமும் வேண்டுமா?

சிவன்: [சிரித்து] முருகா! அவசரப்படாதே! பூலோகத்தில் நாரதர் எங்கு சென்றார் என்பதை அவரிடமே கேட்டுத் தெரிந்து கொள்வோம்.

[நாரதர் ‘சம்போ மகாதேவா!’ எனக் கூறிக்கொண்டு நந்தியின் அருகே வருகிறார்.]

நந்தி: நாரதரே வருக! தங்கள் வரவு நல்வரவாகட்டும். ஏன் இவ்வளவு களைத்து வருகிறீர்?

நாரதர்: உலகம் இப்போது மாறிவிட்டது. முன் போல் பிரயாணம் செய்ய முடியவில்லை. எங்கும் ஒரே தடங்கல். பரவெளியின் தூய்மைக்கும் பங்கம் ஏற்பட்டுள்ளது. அதனால் உடல் சோர்வடைந்துள்ளது.

நந்தி: [குரலைத் தாழ்த்தி] சிவனே, சிவனே என்றிருக்கும் போது நாம் என்ன செய்ய முடியும்? அம்மையப்பர் தங்கள் வரவை எதிர்பார்த்திருக்கின்றனர்.

நாரதர்: அப்படியா? சந்தோசம். நான் வந்த விடயம் மிக எளிதாகிவிடும். சம்போ மகாதேவா!

[நாரதர் உள்ளே செல்கிறார்]

சிவன்: வருக நாரதரே! வருக! பூலோகம் எப்படி இருக்கிறது?
பார்வதி: [இடைமறித்து] எங்கு சென்றீர் நாரதரே?

நாரதர்: தாயே! நீங்கள் அறியாததா? இலண்டனுக்குச் சென்றேன்.

பார்வதி: இறையனாரே தமிழ் ஆராய்ந்த தமிழ்நாட்டையும் நாரதமுனிக்கு நயம்பட உரைத்த நாவானான இராவணன் வாழ்ந்த ஈழத்தையும் புறக்கணித்து இலண்டன் சென்றீரா! இது என்ன வேடிக்கை!

நாரதர்: பெருமாட்டியே! ஈழத்தமிழர்கள் இலண்டனில் சைவசமயமகாநாடு நடத்துவதாகவும் அதில் தமிழக அறிஞர்களும் கலந்து கொள்வதாகவும் எனக்கு ஓர் அழைப்பிதழ் வந்தது.

சிவன்: ஓ!! சைவசமயமகாநாடு, அதுவும் தமிழர்கள் இலண்டனில் செய்திருக்கிறார்கள். நான் தமிழை ஆராய்ந்ததை விட, அவர்கள் என்னைப்பற்றி ஆராய்ந்திருப்பார்கள். அப்படித்தானே நாரதா?

நாரதர்: ஆம்! ஆம்! அதற்கு என்ன குறைவு? ஆனால்…………….

பார்வதி: என்ன ஆனால்……….

நாரதர்: வந்து…. .. அந்த மகாநாட்டில் தமிழர்கள் கிணறு வெட்ட நச்சுப் பூதம் புறப்பட்டிருக்கிறதாம்.

[நாரதர் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த முருகன் ஆச்சரியத்துடன்]

முருகன்: என்ன நச்சுப் பூதமா?

[நாரதர் முருகனுக்கு அருகே ஓடிச்சென்று]

நாரதர்: முருகா! நீரும் இங்கா இருக்கிறீர்? தமிழ்க் கடவுளே! உமக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி தரும் செய்தியுடனே வந்துள்ளேன்.

[முருகன் கோபத்துடன்]

முருகன்: நாரதரே! முதலில் பூதம் என்றீர். இப்போது எனக்கு மகிழ்ச்சி தரும் செய்தி என்கிறீர். இதில் எது சரி? என்ன தடுமாற்றம்?

நாரதர்: தடுமாற்றம் எனக்கல்ல. ஈழத்தமிழர்கள் எதை எப்படிச் செய்வது என்று தடுமாறுகிறார்கள். பழைய கலை கலாச்சாரத்தை உட்கொண்டு வாழவும் பயம். புதிய கலை கலாச்சாரத்தை உருவாக்கி வழிநடத்தவும் பயம். அதனால் வரும் கேடுகள் பல. அதனை அவர்கள் உணர்கிறார்கள் இல்லை. அவர்களுக்கு பழைய கலை கலாச்சாரத்தின் பெருமை புரிகிறது. ஆனால் அது உண்மையாக என்ன கூறியது என்பதை ஆரய்ந்து அறிய விரும்பாது, பண்டைய தமிழைப் படித்துப் புரிந்து கொள்ளும் ஆற்றல் அற்றவர்களாக, கடவுள் கொள்கையில் தம்மிலும் அறிவு குறைந்தோர் சொல்வதை கேட்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். தமிழைப் படித்தவர்களும் உண்மையைக் கூறுகிறார்கள் இல்லை. ஈழத்தமிழர்கள் மேலோட்டத்திற்கு தமிழர்களாக வாழ்ந்து கொண்டு, புலம்பெயர்ந்து வாழும் நாட்டின் கலாச்சாரத்தில் தங்கள் குழந்தைகள் தொலைந்து போகாக் கூடாது என்ற அடிப்படை எண்ணத்தில் இருதோணியில் கால்வைத்தபடி வாழ்க்கைப் பிரயாணம் செய்கிறார்கள்.

முருகன்: நாரதரே! கலாச்சாரத் தடுமாற்றத்திற்கும் பூதத்திற்கும் என்ன தொடர்பு?

நாரதர்: சைவமும் தமிழும் பிரிக்க முடியாதன. தமிழர் கண்ட பெருநெறி, சைவத் திருநெறி. சைவசமயத்தை தமிழிலிருந்து வேறாக்கிய போது பிறநெறிகள் தமிழர் வாழ்வில் புகுந்தன. அந்த நேரத்தில் சமயகுரவர் தோன்றி மீண்டும் சைவசமயத்தை தமிழுடன் பிணைத்தனர். அப்பிணைப்பை சேக்கிழார் உறுதிப் படுத்தினார்.

பார்வதி: ஆமாம். திருஞானசம்பந்தரை ‘முத்தமிழ் வாசகர்’ என்றும், திருநாவுக்கரசரைத் ‘தமிழ்மொழித் தலைவர்’ என்றும் சுந்தரரை ‘நற்றமிழ் நாவலர் கோன்’ என்றும் சேக்கிழான் பாராட்டினான்.

நாரதர்: முற்றிலும் உண்மை தாயே! தமிழும் சைவமும் ஒன்றில் ஒன்று தங்கி அன்றைய தமிழரின் வாழ்வியலைப் பண்படுத்தியது. இன்றைய தமிழன் அவற்றைப் பிரிப்பதால் அவன் வாழ்க்கை நெறி தடுமாறுகின்றது. இலண்டன் சைவசமய மகாநாட்டில் கோயில்களில் தமிழில் அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும் என்றும், தமிழ் தோத்திர மொழி, ஆரியமே பூசைகுரிய மொழி ஆதலால் ஆரியத்திலேயே அர்ச்சனை செய்ய வேண்டும் என்றும் குரல்கள் பிறந்தன. அநேகர் இதில் எதைச் செய்வது என்று தடுமாறுகிறார்கள். முருகா! ஆரியம், தமிழ் என்று அவர்களிடம் கிளம்பிய இந்த நச்சுப்பூதம் உனக்கு மகிழ்ச்சி தரும் என்றே நான் நினைத்தேன். தமிழில் அர்ச்சனை செய்வது புதுவிடயம் என்கிறார்களே! அது சரிதானா?

முருகன்: தமிழில் அர்ச்சனை செய்வது புதுவிடயமா?

சிவன்: ஆகா! பழைமையே புதுமைக்கு வித்து என்பதை தமிழர்கள் உணர்ந்துவிட்டார்கள். தொடரட்டும் அவர்கள் வாதம். பொறுத்திருந்து பார்ப்போம்.

முருகன்: தந்தையே! அது தவறு. எது உண்மை என்பதைத் தமிழர்கள் பழைய சமய, இலக்கிய நூல்கள் மூலம் அறியலாமே. ஆரியர் வரமுன் தமிழரிடம் தெய்வவழிபாடு இருக்கவில்லையா? தமிழர் ஐவகை நிலத்திற்கும் ஐந்து தெய்வங்களை [குறிஞ்சி - முருகன், முல்லை - திருமால், மருதம் - வேந்தன், நெய்தல் - வருணன், பாலை - கொற்றவை] வைத்து வணங்கவில்லையா? சைவசமய மகாநாட்டினருக்கு தமிழ் இலக்கியம் தெரியாவிடினும் நக்கீரன் பாடிய திருமுருகாற்றுப்படை ஆயினும் தெரிந்திருக்க வேண்டுமே.

நாரதர்: திருமுருகாற்றுப்படை சங்க இலக்கியமான பத்துப்பாட்டில் வருவதல்லவா? அது  சைவசமய நூலாகுமா?

முருகன்: ஆம். அது என்னை வழிப்படுத்துவதால் அதற்கு திரு என்னும் அடைமொழி கொடுத்து அதனை பன்னிரு திருமுறைகளுள் ஒன்றாகிய பதினொராம் திருமுறையில் சேர்த்திருக்கிறார்கள். தமிழர் இரண்டாயிர வருடங்களுக்கு முன் எப்படி தெய்வவழிபாடு செய்தார்கள் என்பதை நக்கீரன் கூறியுள்ளான். தமிழன் தன் பழைமையை அறிய வேண்டுமானால் சங்கத் தமிழைப் படிக்கவேண்டும்.

நாரதர்: ஆறாம் திருமுறையிற்றான் முதன் முதலில் தமிழன் என்ற பதம் வருகின்றதாம். அதற்கு முந்திய திருமுறைகளில் தமிழர் என்ற குறிப்பு வரவில்லையா?

[முருகன் வாய்விட்டு பலமாகச் சிரிக்கிறார், பின் நாரதரைப் பார்த்து]

முருகன்: சொல்வோர் சொன்னால் கேட்போருக்குப் புத்தி எங்கே போய்விட்டது? அது சரி, பன்னிரு திருமுறைகளும் தமிழில் தானே இருகின்றன. இன்றைய தமிழர் முதலாவது திருமுறை கூடப்படித்ததில்லையா? முதலாவது திருமுறையின் முதலாவது பதிகத்தையும் படிக்காமலா இலண்டனில் இத்தனை கோயில்களைக் கட்டிச் சைவசமய மகாநாடுகளை நடாத்துகிறார்கள்? 

முதலாவது திருமுறையின் முதலாவது பதிகத்தின் பதினொராவது தேவாரத்தில் 
“ஞானசம்பந்தன் உரைசெய்த திருநெறிய தமிழ் வல்லார்
தொல்வினை தீர்தல் எளிதாமே”
என வருகின்றதே! இந்தத் ‘திருநெறிய தமிழ்வல்லார்’ யார்? தமிழரா? ஆரியரா? தமிழ் படித்த ஆரியராய் இருப்பரோ?

முதலாவது திருமுறையின் ஆறாவது பதிகத்தின் எட்டாவது தேவாரத்தில்
"அந்தமும் ஆதியும் நான்முகனும் அரவணை யானும் அறிவரிய
மந்திர வேதங்கள் ஓதுநாவர் மருகல் நிலாவிய மைந்த சொல்லாய்
செந்தமிழோர்கள் பரவி ஏத்தும் சீர்கொள் செங்காட்டங் குடியதனுள்
கந்தம் அகில் புகையே கமழும் கணபதீச்சரம் காமுறவே”
இதில் வரும் ‘செந்தமிழோர்கள்’ யார்? 

நாரதரே பாரும், “அடி முடி தேடிய நான்முகனும் திருமாலும் அறியமுடியாதவனாய், மந்திர வேதங்களை சொல்கின்றவனாய் திருமருகலில் இருக்கும் அழகனே! செந்தமிழ் பேசும் தமிழர்கள் வணங்கிப் போற்ற செங்காட்டங் குடியில் இருக்கும் கணபதீச்சரத்தில் காட்சி கொடுக்கும் காரணத்தைச் சொல்” என்று என் தந்தையைப் [சிவனைப்] பார்த்து இத்தேவாரத்தில் திருஞானசம்பந்தன் கேள்வி எழுப்பி உள்ளான். சும்மா தமிழர் என்று கூறவில்லை. மிக உயர்வாக ‘செந்தமிழோர்கள்’ என்றல்லவா கூறியிருக்கிறான். இதைவிடவா தமிழுக்கும் தமிழருக்கும் புகழ் வேண்டும்?

முதலாம் திருமுறையின் பதினொராம் பதிகத்தின் நான்காவது தேவாரத்தில் திருஞானசம்பந்தன் தந்தையைப்பற்றி
“பண்ணும் பதமேழும் பலவோசைத் தமிழ் அவையும்
உண்ணின்றதோர் சுவையும் உறுதாளத்து ஒலி பலவும்
மண்ணும் புனல் உயிரும் வருகாற்றும் சுடர் மூன்றும்
விண்ணும் முழுது ஆனான் இடம் வீழிம்மிழ லையே”
எனக் கூறியிருக்கின்றான். 

தமிழும் தமிழரும் இன்றி தமிழவை உருவாகுமா?  தந்தையை [சிவனை] பலவோசைத் தமிழ் அவை என்றல்லவா சம்பந்தன் போற்றியுள்ளான்!

நாரதர்: முருகனே! சிவனாரை தமிழ் அவை என்று கூறியதாகச் சொல்கிறீர்கள். அவர்களோ, சிவன் ‘வேதம் ஓதி, வெண்ணூல் பூண்டு’ வருவதாகச் சம்பந்தனும், ‘புரிவெண்ணூல் திகழப் பூண்ட அந்தணன்’ என அப்பரும் கூறுவதால் அந்தணர் பூசை செய்வதா? எனக்கருதுவோர் அந்தணனாகவே காட்சி தரும் சிவனையும் கோயிலில் இருந்து அகற்றிவிடவேண்டும் என்கிறார்கள்.
தொடரும்....

இனிதே, 

தமிழரசி

குறிப்பு: அர்ச்சனைகள் சிவவேதியர்க்கே உரியன என்று உயர்திரு க உமாமகேஸ்வரன் அவர்களால் எழுதப்பட்டு 23வது கலசம் இதழில் வெளிவந்த கட்டுரைக்கு மறுப்பாக கலசம் 25வது சிறப்பு மலரில் [தை 1999ல்] இதனை எழுதினேன். அவர் குறிப்பிட்ட பெரியபுராணத்திலும் திருமுறைகளிலும் இருந்து எனது கருத்துக்கான ஆதாரங்களைக் கொடுத்தேன்.

Monday, 26 May 2014

தூங்காத கண்கள்



மனித வாழ்க்கைக்கு தூக்கம் மிகவும் முக்கியம். தூக்கம் இல்லாவிட்டால் உடலின் தசைநார்கள் தளர்வடைவதால் உடல் உறுப்புக்களும் தளர்வடையும். அத்துடன் மன இறுக்கம் ஏற்படவும் அது வழிவகுக்கும். அத்தகைய தூக்கத்தை தொலைத்து வாழ்வோர் பலராவர். மனிதன் பருவவயதில் காலடி எடுத்து வைத்த பின்பே தூக்கத்தை இழக்கத் தொடங்குகின்றான். அதற்கு பருவவயதின் எண்ணங்களும் கனவுகளும் காரணம் என்பர். அதனை முற்றிலும் சரி என்று ஏற்றுக் கொள்ளமுடியாது. 
மனிதன் வாழும் வாழ்க்கையின் தரத்தைப் பொறுத்து அது மாறுபடலாம். வறுமையால் பசி வாட்டும் போது தூங்கமுடியுமா? நோயால் உடல் நொந்து துவளும் போது தூங்கமுடியுமா? கொசுவும் முட்டைப் பூச்சியும் இரத்தத்தை உறிஞ்சிக் குடிக்கும் போது தூங்கமுடியுமா? உடன் வாழ்வோரின் தொல்லையும் புழுக்கம் குளிர் போன்ற இயற்கையின் தொல்லைகளும் இந்நாளைய ஐபோன், ஐபாட், மட்டுமல்ல பாடசாலைக் கல்விச் சுமையும் கூட பருவவயதினரை தூங்கமுடியாது செய்கின்றன.

பருவவயதின் பின்னரும் தூக்கத்தை மனிதன் தொலைக்கின்றான். பொருளுக்காகவும் பெண்ணுக்காகவும் மண்ணுக்காகவும் தூக்கத்தை தொலைக்கின்றான். தாய்மையின் தலைவாசலில் நிற்கும் பெண்களும் தூக்கத்தை இழந்து தவிப்பர். குழந்தைக்காக, கணவனுக்காக, மனைவிக்காக, தாய், தந்தையர்க்காக தூக்கத்தை இழப்போரும் இருக்கிறார்கள். இவை பெரும்பாலும் மனிதவாழ்க்கையில் நாம் காணும் காட்சிகளேயாகும். இவர்களாவது சிலமணி நேரமாவது தூங்குவார்கள். ஆனால் தூக்கமே வராது கொட்டக் கொட்ட விழித்திருப்போரும் இருக்கிறார்கள்.

பிறர் பொருளை எப்படி வஞ்சகமாகக் கொள்ளையிடலாம் எனத் திட்டமிட்டு கால நேரம் பாத்திருக்கும் கள்வர்க்கும் தூக்கம் இருக்காது. காதல் வசப்பட்டு காதலியிடம் தன் உள்ளத்தை பறிகொடுத்தவர்க்கும் தூக்கம்   வராது. பெரும் பொருளைத்தேடுவோம் என்று நினைத்து எந்நேரமும் பொருள் தேடலிலேயே மூழ்கிக் கிடப்போருக்கும் தூங்க முடியாது. அப்படிச் சேர்த்த பொருளை மற்றவர்கள் எடுத்திடக்கூடாதே என்று விழித்திருந்து பாதுகாப்போருக்கும் துயில் கொள்ளமுடியாது என்கின்றது நான்மணிக் கடிகை. 

“கள்வம் என்பார்க்கும் துயில் இல்லை காதலி மாட்டு
உள்ளம் வைப்பார்க்கும் துயில் இல்லை ஒண்பொருள்
செய்வம் என்பார்க்கும் துயில் இல்லை அப்பொருள்
காப்பார்க்கும் இல்லை துயில்”        - (நான்மணிக் கடிகை: 7)

எனவே நன்றாகத் தூங்க வேண்டுமா திருடத்திட்டம் தீட்டாமல், காதலியை நினைத்து உள்ளம் உருகாமல், பொருள்தேடப் பேராசைப்பட்டு ஓடியோடி உழைக்காமல், சேர்த்த பொருளை எப்படி பாதுகாப்பது என்று கவலையேபடாமல் ஆசை தீரத்தூங்குங்கள்.

பள்ளி கொள்ளும் பரந்தாமா!












பள்ளி கொள்ளும் பரந்தாமா பாவி உனைப் பார்த்து
எள்ளி நகையாடவில்லை ஏது குறை உனக்கோ
துள்ளித் திரி பருவமதில் துடுக்கடக்கா காரணத்தால்
நள்ளிரவு வேளைதனில் நாரியர் தம்மோடு நீயும் 
அள்ளி வெண்ணெய் உண்டு அடிபட்ட வேளையிலே
முள்ளில் வீழ்ந்து ஆங்கு முடமாய் ஆனதனால் மெல்ல
பள்ளி கொண்டாயோ அதுவும் பாற்கடல் அதனிடை
அள்ளி வெண்ணெய்தனை அடிக்கடி உண்பாயோ!