Sunday, 30 June 2013

[11] ஈழத்து......



சென்றது...........
நாகநாட்டு அரசனான விசுவகர்மாவின் மகன் மயன். அவனின் மனைவி இளமதி. அவளை அவன் காதலித்த காலத்தில் உலகநாடுகளை சுற்றிவரும் வழியில் அரசமாசுணத்தால் தாக்கப்பட்ட அவனது நண்பன் முகிலனைக் காப்பாற்ற மலைவாசி போல சித்தன் என்ற பெயருடன்  நாககடம் சென்றான். அறுவை மருத்துவத்தின் பின்னர் போடும் நுதிமயிர்த்துகில் குப்பாயம் தைக்க அவன் கறமன் கற்காட்டிற்குச் சென்ற நேரம்.........


எழுந்தது யாளி

“மழை1 விளையாடுங் கழைவளர்2 அடுக்கத்து3 
அணங்குடை4 யாளி5 தாக்கலிற் பலவுடன்6
கணஞ்சால்7 வேழம்8 கதழ்வுற்று9 ஆங்கு10
எந்திரஞ்11 சிலைக்குந்12 துஞ்சாக்13 கம்பலை14
                                              - கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனார் 

இளநகையின் செயலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மருத்துவர், ‘நத்தத்தன் யார்? மீளிக்கடம்பர் மகனா?’ என்றார்.

‘ஆம், நான் நினைப்பது சரியாக இருந்தால் நத்தன், நாகநாட்டு அரசின் மருத்துவத் தலைவர் மீளிக்கடம்பர் மகன் நத்தத்தனாக இருப்பார்’ என்றாள், இளநகை.

அதைக் கேட்ட மருத்துவர் இடி இடித்தது போல் சிரித்தார். தொடர்ந்து ‘மீளிக்கடம்பர் மகனுக்கு எப்போது வலக்கண் பிதுங்கி, முதுகில் கூன் விழுந்தது?’ என்றார்?

‘அதுதானே!’ என்றாள் உரகவதியும்.

உரகவதியைப் பார்த்து, நீங்களுமா? அம்மா!’ என்ற இளநகை, ‘மீளிக்கடம்பர் மனைவி நாகவள்ளித் தாயார் தலைசிறந்த வண்ணமகள்15 அல்லவா? அவருக்கு தெரியாத ஒப்பனைகள் நாகநாட்டில் இருக்கிறதா? அவற்றை நத்தத்தன் நன்றாகவே கற்றுவைத்திருந்தார் என்பது இந்த நாடறிந்த விடயம். அவர் தனக்குத் தானே ஒப்பனை செய்திருக்க முடியாதா? என்ன?’ எனக் கேட்டவள்,  அவர்களின் பதிலுக்கு காத்திராது ஓடிச்சென்று, ஒற்றரையும் நகர் காவலரையும் அழைத்தாள்.

அவர்களில் நகர் காவற்றலைவனைப் பார்த்து ‘மாளிகை வாசலில் ஓவன்16 கீறிவைத்திருக்கும் நத்தனின் ஓவத்தை17 பார்வை மண்டபத்தில்18 வையுங்கள். அந்த ஓவத்தில் இருப்பவன் ஓவியபுரி சென்றிருக்கிறான். எங்கிருந்தாலும் அவனை அழைத்து வாருங்கள்’ என கட்டளையிட்டு ஒற்றருடன் அனுப்பினாள்.

நத்தனின் ஓவத்தைப் பார்க்க சென்ற காவலனுக்கு, ஓவனின் செய்கை அதிர்ச்சியைக் கொடுத்தது. நத்தனின் ஓவத்தைப் பார்க்க காவலன் வருவதை அறியாத ஓவன், நத்தனின் ஓவத்தைப் பார்த்து அதைவிடப் பெரிதாக, இன்னொரு ஓவம் வரைந்து கொண்டு இருந்தான். 

‘எதற்காக இந்த ஓவத்தை நகல்19 எடுக்கிறீர்? அதுவும் இவ்வளவு பெரிதாய்!’ என்று ஓவனிடம் கேட்டான்.

ஓவனும் சற்றுத்தடுமாறி, ‘பார்ப்போரை மருளவைக்கும் அவனைப் போன்ற உருவத்தைக் காணா முடியாதே’ என்றான். ஓவனின் தடுமாற்றத்தை கண்டும் காணாதவனாக ‘சரி சரி, உமக்கும் வேலை வேண்டும் தானே. நன்றாகக் கீறும். இந்த ஓவத்தைப் பார்வை மண்டபத்துக்கு அனுப்பும் என்றான்.

அதைக் கேட்டதுமே ஓவனுக்கு தூக்கிவாரிப் போட்டது. ‘பார்வை மண்டபத்துக்கா? அவன் என்ன அடாத வேலை செய்தான்?’ என மனதுக்குள் நினைத்துக் கொண்டு, நத்தனின் ஒவம் வரைந்த துகிலை பணியாளிடம் கொடுத்து அனுப்பினான்.

காவலனும் பணியாளும் அவ்விடத்தை விட்டு அகன்றதும், தன் மனத்திரையில் இருக்கும் நத்தனின் அந்தக் கோரமுகத்தை விட்ட இடத்தில் இருந்து கீறத்தொடங்கினான். 

சித்தனும் இளநகையும் சிற்றாற்றங்கரைக்கு நுதிமயிர்த்துகில் வாங்கப் போன நேரம் நத்தன்,  மருத்துவரிடம்  சித்தன் எங்கே போயிருப்பான் என்பதை அறிய, நுதிமயிர்துகில் குப்பாயம்  தைக்கும் இடம்பற்றிக் கேட்டு அறிந்து கொண்டான். சுக்கிராச்சாரியாரும் நாககடத்து நாயகியுயும் வருகிறார்கள் என்ற செய்தியும் அங்கு வந்து சேர்ந்தது. 

புற்றீசல் போல் மனைகளில் இருந்து மக்கள் வெளியே வந்து தோரணங்களும் கொடிகளும் கட்டி நாககடத்தையே சில மணித்துளிகளில்  மாயாபுரியாக மாற்றிக்கொண்டிருந்தார்கள். 

அதைப் பார்த்த மருத்துவர் ‘தன் வீடு ஓவியபுரியில் இருக்கின்றது என்றும் அங்கிருந்து ‘மயில்பொறி‘ வந்து இறங்கும் அழகைப்பார்க்கக் கொடுத்து வைத்திருக்க வேண்டும்’ என்றும் சொன்னார்.

அதைக் கேட்ட நத்தன், ‘ஐயா! நானு மயிலு பொறி பாத்ததில்லங்க. சித்த போயி பாக்கலாமுங்க’ என்றான். 

நத்தனுடன் பேசியபடி, தனது மருந்துப் பெட்டகத்தில் எதையோ தேடிக்கொண்டிருந்த மருத்துவர், ‘நீ ஓவியபுரி போய் மயில்பொறியைப் பார். வரும் போது எனது வீட்டிற்குச் சென்று அறுவை மருத்துவ வெள்ளூசிக்கு கோர்க்கும் ஒதிய நார்20 வாங்கிவா. என்னுடைய தாமனையில் போ. தாமனை ஓட்டி அங்கே நிற்பான்’ என்றார்.

‘தாமனையா? அது என்னதுங்க?’ என்றான் நத்தன் தெரியாதது போல.

‘யானை இழுத்துச் செல்லும் சிறிய வீடுதான் தாமனை. சிற்றாற்றங்கரைக்குப் போயிருக்கும் இளநகையும் சித்தனும் வரமுன் வந்து சேர்’ என்றவர், மருத்துவரின் முத்திரை21 பதித்த காணம்22 ஒன்றை எடுத்து அவனிடம் கொடுத்தார். இதை நீ காட்டினால் தான் தாமனை ஓட்டியும், என் மனையாட்டியும்23 நீ சொல்வதை நம்புவார்கள்’ என்று சிரித்தார்.

நத்தனும் அவரோடு சேர்ந்து சிரித்தபடி, காணத்தை வாங்கிக் கொண்டு மெல்ல மாளிகையின் வாயிலுக்கு வந்தான். அறிமுகமில்லாது புதிதாக வருபவர்களை வரைவதற்கென்று அரண்மனைகளிலும்,       பெரிய மாளிகைகளிலும் ஓவியர்கள் இருப்பது அவனுக்குத் தெரியும். தன்னையும் வரைந்திருப்பர் என ஓவனைத் தேடினான்.  மாளிகை வாயிலில் இருந்த ஓவன், அவனைக் கண்டதும் அவனது ஓவத்தை எடுத்து திருத்துவதைக் கண்டு, ஓவனிடம் சென்று ‘சாமி! என்னையா சாமி கீறுற, நீ! நல்லாயிரு சாமி! நம்மளையல்லா யாரு கீறுறா? உதுல எனக்கு ஒரு நகலு குடு சாமி. நானு எ பொண்டாட்டியிட்ட கொடுக்க சாமி. இது புலிப்பல்லு சாமி. இதப்புடி சாமி. நானு இந்தாண்ட மருத்துவர் மனையடிக்கு போட்டு வாரன் சாமி!’ எனக் கூறி ஒரு புலிப்பல்லை ஓவன் கையில் திணித்துச் சென்றான். 

அந்தப் புலிப்பல்லுக்காக நத்தனை ஓவன் கீறிக்கொண்டிருந்தான்.

நத்தனோ, தாமனை ஓட்டியிடம் மருத்துவர் கொடுத்த காணத்தைக் காட்டி, கறமன் கடறில் நுதிமயிர் துகில் குப்பாயம் தைக்கும் இடத்திற்கு போகச் சொன்னான். 

‘தாமனையில் கறமன் கடறுவரையும் போகலாம், கடறுப் பகுதிக்குள் போகமுடியாதே,’ எனத் தாமனை ஓட்டி, சொன்னான்.

‘சரி, மிகவிரைவாக கறமன் கடறுக்குப் போ, அங்கே போய்ப் பார்க்கலாம்’ என்றான் நத்தன்.

தாமனை கறமன் கடறு நோக்கிச் சென்றது.

முகிலனின் உடல்நிலை இப்போது கொஞ்சம் நன்றாகி இருப்பது நத்தனை மகிழ்ச்சியடைய வைத்தாலும், நாகநாட்டின் இளவரசனான மயனை ஒரு மலைவாசி போல் தனியே போகவிட்ட தன் செயலை நினைத்து வருந்தினான். 

நாகநாட்டில் இருந்து உலகநாடுகள் சுற்றிவரப் புறப்பட்ட போது அவனையும் முகிலனையும் அழைத்து; விசுவகர்மாவும், மகாமந்திரியும், முகிலனின் தந்தை குமணரும், அவனின் தந்தை மீளிக்கடம்பரும் சேர்ந்து சொன்னவற்றை நினைத்துப் பார்த்து பெருமூச்சுவிட்டான்.

நம் பெற்றோர் நம்மைவிட அநுபவசாலிகள். அதனால் முன்னரே எச்சரித்தார்களா! அவர்கள் சொன்னபடி செய்வதா? அல்லது மயனின் எண்ணம் போல் நடப்பதா? சிந்தித்தான்.

‘தனக்கு என்ன நடந்தாலும் இரண்டு வருடத்தின் பின்னரே, மதங்கபுரி திரும்பி என் தந்தைக்குக் கொடுத்த வாக்குறுதியைக் காப்பேன்’ என மயன் அடக்கடி சொல்லுவான். ஆனால் பெற்றோரோ உங்கள் மூவரது ஆற்றலும் சேவையும் நாகநாட்டிற்குத் தேவை. உங்கள் உயிருக்கு ஆபத்து என்றால் நாகநாட்டின் ஆபத்துதவிகளின் உதவியைப் பெறலாம். ஆபத்துதவிகள் தமக்குத்  தெரிவிப்பார்கள் என்றனர். இப்போ என்ன செய்வது? .......?

‘நத்தத்தா! மயனைக் கண்ணை இமை காப்பது போல் காப்பது உன் பொறுப்பு’ என அவனது தாய் நாகவள்ளி கூறியதையும் நினைத்தான். அவளுக்கு தன் அண்ணன் மகன் என்று, மயன் மேல் எவ்வளவு கொள்ளை ஆசை. அவளுக்குத் தெரிந்த கலைகளை எல்லாம் அவனுக்குக் கற்பித்தாளே. அவளின் தாயன்பின் செறிமாணமே அவளை ‘நாகவள்ளித்தாயார்’ என்று உலகம் போற்றும் நிலைக்கு உயர்த்தியது. தாயை நினைத்ததும் நத்தனின் கண்கள் கலங்கின. தாயின் நினைவோடு களைப்பும் சேரக் கண் அயர்ந்தான்.

கடறு [Photo: source - nationalgeographic.com]


தாமனை ஓட்டியின் ‘பிடாரன்!’ என்ற குரல் கேட்டுக் கண் விழித்தான். அவன் கண்ணெதிரே விண் உயர்ந்து ஓங்கி கறமன் கடறு24 நின்றது. கடறுப் பகுதிக்குள் யாரும் அரணம்25 இல்லாது நடந்து செல்ல முடியாது. அதிலும் இந்தக் கடறு பகுதிக்குள் நடந்து திரிவதற்கு அதற்கெனெத் தைக்கப்பட்ட கால் முழுவதையும் மூடிய அரணம்26 வேண்டும். கடறுக் கற்களில் ஏறுவதற்கு ஏற்றவாறு அரணத்தின் அடியைச் செய்திருப்பார்கள். அதற்கு எங்கே போவது என சிந்தித்தான். 

மீண்டும் தாமனை ஓட்டி, பிடாரன்! என நத்தனைக் கூப்பிட்டான்.

தன்னையே அவன் பிடாரன்27 எனக் கூப்பிடுகிறான் என்பதை உணர்ந்தான். தான் இப்போது மலைவாசி போல் இருப்பதால் அவன் தன்னை மலைக்குறவனாக நினைக்கிறான். அவன் கூப்பிடுவதிலும் தவறில்லையே. மருத்துவனையும் பிடாரன் என்று சொல்வார்கள், ஆதலால் பிடாரன் என்ற பெயர் எவ்வளவு அற்புதமாக எனக்குப் பொருந்துகிறது என எண்ணிச் சிரித்தபடி ‘என்ன?’ என்றான். 

‘பிடாரா! உனக்கு புரவி ஏற வருமா?’ எனக் கேட்டான்.

‘காட்டுப் புரவியின்னா ஏறிப் பழக்கமுங்க. ஏனுங்க?’

நத்தனைப் பார்த்து ‘காட்டுப்புரவி ஏறும் உனக்கு, நாட்டுப் புரவி ஏறிப் போவது கடினமா? கடறுக்குள் போவதானால் புரவியில் சென்றால் மட்டுமே நுதிமயிர்துகில் குப்பாயம் தைக்கும் இடத்திற்கு விரைவாகப் போகமுடியும். அதோ! கரிய புரவியின் உருவம் வரைந்த வெள்ளைக் கொடி காற்றில் அசைந்தாடுகிறதே அந்த இடத்தில் புரவி கிடைக்கும். அங்கு புரவியைப் பெற்று விரைவாகச் சென்று வா. நான் யானைகளுக்குத் தீனி போட்டு இளைப்பாற விடுகிறேன்’ என்றான் தாமனை ஓட்டி.

நத்தன், புரவிப்பந்திக்கு போய் கரியநிறப்புரவி ஒன்றையும் தனது தற்காப்புக்கு வேண்டிய மெல்லிய கீற்று வாள் ஒன்றையும் கூலிக்கு எடுத்தான். நாககடத்து மருத்துவர் கண்ணாகரை மனதிற்குள் பாராட்டினான். ஏனெனில் அவர் கொடுத்த முத்திரைக் காணமே எதுவித ஐயப்பாடும் இன்றி அவனுக்கு அவற்றைப் பெற்றுக் கொடுத்தது.

நத்தன் புரவியில் ஏறி அமர்ந்தான். அந்தப்புரவியும் மிக ஒய்யாரமாக கறமன் கடறுக்குள் விரைந்தது. 

சிற்றாற்றங்கரையில் சித்தனின் சீழ்க்கை கேட்டு ஓடிவந்து, அவனைத் தன் மஞ்சு மேல் வைத்துக் கொண்டு காட்டுக்குள் சென்ற வாலகன், தேனாற்றங்கரை வரையும் சித்தனின் சொற்படி நடந்தது. தேனாற்றை நீந்திக் கடந்து, கறமன் கடறுக்குள் வந்ததும் அவனின் சொற்படி சிறிது தூரம் போகும், பின்னர் அதன் விருப்பப் படி வேறுவழியில் ஓடும். இப்படி மாறி மாறி வாலகனும் சித்தனும் நுதிமயிர்த் துகில் குப்பாயம் தைக்கும் இடத்துக்குப் போவதற்கு இழுபறிப்பட்டனர். 

வாலகனைப் பற்றி இளமதி அவனுக்கு கூறியவற்றிற்கு முரணாக வாலகன் நடந்தது. ‘வாலகன் ஏன் இப்படி தன் எண்ணம் போல் நடக்கிறது. மனிதரைவிட மிருகங்களுக்கு ஆபத்துகளை அறியும் உணர்வு கூடுதல் அல்லவா! நான் சொல்லும் வழியில் சென்றால் ஆபத்தில் சிக்கிக் கொள்வோமோ? அதனால் தன்னை வேறு எங்கோ அழைத்துச் செல்லப் பார்க்கிறதோ?’ என எண்ணினான்.   

அந்த இழுபறியினால் வாலகன் போன வழியும் இல்லாமல் அவன் போக நினைத்த வழியும் இல்லாமல் இடையே சென்ற வாலகன் கடறு மலையுச்சிக்கு வந்தது. துதிக்கையைத் தூக்கி அங்கும் இங்கும் மோப்பம் பிடித்தது. உடலை மெல்லச் சிலிர்த்தது. இடது முன்னங்காலால் ஓர் உதை உதைத்து, பக்கத்தே இருந்த கடறுக் கல்லை துதிக்கையால் பற்றி இழுத்தது.

வாலகன் உடலைச் சிலிர்த்ததோ இல்லையோ ‘சித்தா!!!’ என்ற பேரலறலை மயன் கேட்டான். அந்தப் பேரலறல் ஒலி, வானுற ஓங்கி நின்ற கடறு முழுதும் பட்டுப்பட்டு, சித்தா! சித்தா! என மீண்டும் மீண்டும் எதிரொலித்தது. 

அலறல் வந்த திசையில் மயன் பார்த்தான். மயனின் பார்த்த விழி பார்த்தபடியே இருக்க, விழி எதிரே எழுந்தது யாளி. மின்னல் கீற்றெனப் பறந்தது வாள். விழுந்தது துதிக்கை. முழங்கியது யாளி. பிளிறியது வாலகன்.  

மிளிரும்...

சொல் விளக்கம்:
  1. மழை - மழை மேகம்
  2. கழை வளர் - மூங்கில் வளர்கின்ற 
  3. அடுக்கத்து - பக்க மலையில்
  4. அணங்குடை - அச்சம் தரும்/ வருத்தும்
  5. யாளி - யானை முகமும் சிங்க உடலும் கொண்ட மிருகம்
  6. பலவுடன் - பலவும்
  7. கணஞ்சால் - கூட்டமாகச் சேர்ந்த
  8. வேழம் - யானை
  9. கதழ்வுற்று - கலங்கிக் கூப்பிட்டாற்
  10. ஆங்கு - போல 
  11. எந்திரம் - கரும்பாலை எந்திரம் [machine]
  12. சிலைக்கும் - முழக்கம் செய்யும்/ ஒலிக்கும்
  13. துஞ்சாக் - நில்லா/தொடர்ந்த 
  14. கம்பலை - ஆரவாரம் 
  15. வண்ணமகள் - ஒப்பனை செய்பவள் 
  16. ஓவன் - படம் வரைவோன்
  17. ஓவம் - படம்
  18. பார்வை மண்டபத்துக்கு - காட்சிச்சாலை
  19. நகல் - பிரதி/படி
  20. ஒதிய நார் - ஒதியமரத்தின் நார்
  21. முத்திரை - அடையாளம்
  22. காணம் - பொற்காசு
  23. மனையாட்டியும் - மனைவியும்
  24. விண் உயர்ந்து ஓங்கிய கடறு [பதிற்றுப்பத்து: 30]
  25. அரணம் - செருப்பு 
  26. அடிபுதை அரணம் [ பெரும்பாணாற்றுப்படை: 69]
  27. பிடாரன் - குறவன்/ மருத்துவன்

Friday, 28 June 2013

அடிசில் 59

காளான் கறி
                                                 - நீரா -




















தேவையான பொருட்கள்:
காளான்  - 300 கிராம்
முந்திரிப்பருப்பு - 6 - 7
தேங்காய்ப்பூ - ½ மே.கரண்டி 
மிளகு - ½ தே. கரண்டி 
மிளகாய்த்தூள் - 1 தே.கரண்டி
மஞ்சள்தூள் - ¼ தே.கரண்டி
சிறிதாக வெட்டிய வெங்காயம் - ½ கப்   
கடுகு - ½ தே.கரண்டி
எண்ணெய் -½ மே.கரண்டி 
கறிவேப்பிலை - கொஞ்சம்
உப்பு - தேவையான அளவு

செய்முறை:
1 . காளானைக் கழுவி சிறு துண்டுகளாக வெட்டிக்கொள்க.
2. முந்திரிப்பருப்பு, தேங்காய்ப்பூ, மிளகு மூன்றையும் சிறிது தண்ணீர் விட்டு அரைத்துக் கொள்க.
3. ஒரு பாத்திரத்தில் எண்ணெய்விட்டுச் சூடாக்கி கடுகு போட்டுத் தாளிக்கவும்.
4. கடுகு வெடித்ததும் கறிவேப்பிலை, வெங்காயம் சேர்த்து பொன்னிறமாகப் பொரிய விடவும்.
5. அதற்குள் மிளகாய்த்தூள், மஞ்சள்தூள் சேர்த்துக் கிளறி, காளானைச் சேர்த்து பிரட்டவும்.
6. தேவையான அளவு உப்புப் போட்டு, அரைத்த முந்திரிப்பருப்புக் கூட்டைச் சேர்த்துக் கொதிக்கவிடவும்.
7. குழம்பு தடித்து வரும் போது இறக்கவும்.

Tuesday, 25 June 2013

என் தமிழர் மூதாதை

எல்லோரா குகை

தமிழ் இலக்கியம், ஆழம் காணமுடியாத ஓர் அமுதக்கடல். அதனுள் சங்கத்தமிழ், இதிகாசம், புராணம், சமயம், பக்தி, கவிதை, இசை, நாட்டியம், வரலாறு, கிராமியம், பாமரம் என எத்தனையோ வகையான இலக்கிய ஆறுகள் சங்கமம் ஆகின்றன. அத்தகைய பெருங்கடலினுள் மூழ்கி முத்து எடுப்பதென்றால் முடிகின்ற காரியமா? எனினும் முயன்றால் முடியாதது ஒன்று இருக்குமா? மூழ்கினேன். முத்தை எடுத்தேன். கிடைத்ததோ அற்புதமான ஓர் ஆரணி முத்து. தமிழ் இலக்கியம் யாவற்றிலும் பவனிவரும் பேராளன், இலக்கியச் சுவையின் இனிமையில் மூழ்கையில் என்னைப் பலமுறை திகைக்க வைத்த அருளாளன். ஏழிசையாழ் இராவணன் என திருஞானசம்பந்தரால் போற்றப்பட்ட இசையாளன். அவனே எம் தமிழர் மூதாதை.

கதை கேட்கும் வயதில் என் பாடசாலை ஆசிரியரால் மிகவும் கொடியவனாக, காமுகனாக, அரக்கனாக வர்ணிக்கப்பட்டவன். ஆனால் என் தந்தையோ வல்லவன், நல்லவன் என்றார். இதில் யார் சொல்வது சரி? எதை நான் நம்புவது? எனக்குள் சிறு போராட்டம். 

தந்தையிடம் சென்றேன். ‘நீங்கள் சொல்வதை எப்படி நம்புவது?’ என்றேன்.

‘உனக்குச் சந்தேகம் இருக்குமானால் நான் சொல்வதை நீ நம்பாதே! இப்புத்தகங்களைப் படி. இவை என்ன சொல்கின்றனவோ அவற்றையும், அவற்றைச் சொன்னவர்கள் யார்? அவர்களுக்கு எம் மூதாதையர் என்ன மதிப்புக் கொடுத்திருந்தார்கள்? என்பதையும் கருத்தில் கொண்டு நீயே சிந்தித்து முடிவெடு’ எனக் கூறி, எனக்கு முன் இருபதிற்கும் அதிகமான புத்தகங்களையும், ஏட்டுச் சுவடிகளையும் கொணர்ந்து வைத்தார். 

அந்தக் குண்டு குண்டு புத்தகங்களிடையே ஐந்தாறு சிறு புத்தகங்களும் இருந்தன. என் வயதிற்குத் தகுந்தது போல் ஒன்றை எடுத்தேன். நேரு சிறையில் இருந்த பொழுது பிரியதர்சினிக்கு (இந்திரா காந்திக்கு), எழுதிய கடிதங்கள் அடங்கியது, அது. சிறுபிள்ளைகளுக்கு உலக வரலாற்றின் அரிச்சுவடியை விளக்கக்கூடிய நல்ல நூல். அதில் ‘இராமாயணப்போர் ஆரிய - திராவிடப் போரேயாகும். தென்னாட்டில் வாழ்ந்த திராவிடர்களைக் குரங்குகள் என்றனர்’ என நேரு குறிப்பிட்டிருந்தார். தமிழர்களையே அரக்கர்களாகவும் குரங்குகளாகவும் இராமாயணத்தில்  வர்ணித்திருப்பதை அதனால் அன்று அறிந்தேன்.

அடுத்து ‘போகர் தந்த பரிசு’ என்ற இன்னொரு மிகச்சிறிய புத்தகத்தை எடுத்தேன். போகர், பதினெண் சித்தர்களில் ஒருவர். அவரே நவபாசானத்தால் பழனி முருகன் சிலையைச் செய்தவர். சித்த மருத்துவத்தில் சிறந்து விளங்கியவர். சித்த மருத்துவம் பற்றி போகரால் எழுதப்பட்ட பல நூல்கள் இருக்கின்றன. அவரோ இராவணனை மாபெரும் சித்தனென்றும், சித்த மருத்துவனென்றும் புகழ்ந்ததோடு அவனது நாட்டையும், கோட்டையையும் மட்டுமல்ல அவனது சமாதியையும் கூடக் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

‘போகர் ஏழாயிரம்’ என்ற நூலில் இராவணனைப் போகர் இராவணனார் என பெருமதிப்புடன் குறிப்பிடுவதைக் கீழுள்ள பாடலில் பாருங்கள்.
“கூறுவேன் இலங்கைபதி மார்க்கந்தன்னை 
           கொற்றவனே புலிப்பாணி மைந்தகேளு
தேறுபுகழ் நவகண்டந் தன்னிலப்பா 
           தேர்வேந்தர் ராஜர்களின் கோட்டைதன்னில்
வீறுபுகழ் இராவணனார் கோட்டையப்பா 
           விண்ணாழி கோட்டையது விளம்பப்போமோ
மாறுபடாக் கோட்டையது வளப்பஞ்சொல்வேன் 
           மகத்தான வசதிகள் மெத்தவுண்டே”                  
                                                                            - (போகர் 7000, 6வது காண்டம் - 84)  
சிலேடையாக மனிதவுடலை இராவணன் கோட்டையாகக் குறிப்பிடுவதாயினும் இலங்கையையும் இராவணனையும் போகர் எத்தனை பாடல்களில் குறிப்பிடுகிறார் என்பதை இந்நூலைப் படித்து அறியலாம்.

சைவ சமயத்தைச் சேர்ந்தவர்களால் போற்றப்படுகின்ற பன்னிரு திருமுறைகளையும் பாடிய அருளாளர்களும் இராவணனின் பெருமையைச் சொல்வதைக் கண்டேன். மூன்று வயதில் தேவாரம் இயற்றத் தொடங்கிய திருஞானசம்பந்தர் முந்நூற்றைம்பதிற்கும் மேற்பட்ட தேவாரங்களில் இராவணனைப் பாடியுள்ளார்.
“கொடித்தேர் இலங்கைக் குலக்கோன்           
                                           - (ப.திருமுறை: 1: 33: 8)  
தென்னிலங்கையர் குலபதி                             
                                          - (ப.திருமுறை: 2: 107: 8 

திருஞானசம்பந்தர் முதலாம், இரண்டாம் திருமுறைகளில் 'இலங்கைக் குலக்கோன், தென்னிலங்கையர் குலபதி' என இராவணனக் குறிக்கக் கையாண்ட  சொல்லாட்சிகள் இராவணனை என் தமிழர் மூதாதையாக எனக்குக் காட்டியது. இந்தியாவில் இருக்கும் இலங்கையிலிருந்து பிரித்துச் சொல்வதற்காக, ‘தென்னிலங்கையர் குலபதி’ என்று  ஈழத்தின் திருக்கேதீஸ்வரப் பதிகத்தில் பாடியும் நாம் கண்டு கொள்ளவில்லை. 'இராவணன் மேலது நீறு' என்று அடிக்கடி மேடையில் சொல்வதைக் கேட்ட அளவுக்கு, ஒரு நாளாவது எந்த மேடையிலும் இலங்கைக் குலக்கோன்’ என்றோ தென்னிலங்கையர் குலபதி’ என்றோ யாரும் சொல்லக் கேட்டதில்லை. ஏன்? அப்படிச் சொல்வது கேவலம் என நினைத்து புறக்கணித்தோமா? புரியவில்லை. 

இலங்கையில் வாழ்ந்த தமிழர்களை இயக்கர் எனவும், நாகர் எனவும் அழைத்ததையும் கண்டேன். திருஞானசம்பந்தர் இராவணனை இயக்கரின் அரசனாகச் சொல்கிறார். 
“வானினொடு நீரும் இயங்குவோருக்கு
            இறைவனாய இராவணன்”                     
                                          - (ப.திருமுறை: 1: 53: 7)
இராவணன் காலத்தில் இலங்கையில் வாழ்ந்தவர்கள் வானிலும் [வானில் விமானத்திலும்] நீரிலும் [நீரில் கப்பலிலும்] இயங்கித் திரிந்ததால் இயக்கர் என அழைக்கப்பட்டனர் என்பதைத் தெளிவுபடுத்துகிறார். 

அத்துடன் அவர் நின்றுவிடவில்லை. இறைவனை இசையால் போற்றிப்பாடி, இறைவனுக்குப் பெயர் வைத்தவன் யார்? என்பதையும் கூறியுள்ளார். 
“சாமவேதமோர் கீதம் ஓதியத் தசமுகன் பரவும்
          நாமதேய முடையார்                             
                                        - (ப.திருமுறை: 2: 92: 8)
இராவணன் சாமகீதம்பாடி வணங்கிய பொழுது வைத்த பெயரே, இறைவனின் பெயராக நிலைத்து இருக்கின்றது என்கிறார். அவை மட்டுமல்ல, இறை என்ற சொல்லை நினைத்து நினைத்து பயிற்சி செய்து பழகியவனாம் என்பதை
இறை பயிலும் இராவணன்”                             
                                      -(ப.திருமுறை: 3: 66: 8)
எனக்கூறிப் போற்றியுள்ளார்.

இராவணன் யாழிசையில் வல்லவன் என்பதை 
ஏழிசை யாழ் இராவணன்”                            
                                     - (ப.திருமுறை: 3: 117: 8)
என்றும்
“விரலினால் நீடி யாழ் பாடவே                           
                                    - (ப.திருமுறை: 3: 24: 8)
எனவும் தேவாரத்தில் எடுத்துச் சொல்லி அவனை ஓர் இசையாளனாகக் காட்டியுள்ளார்.

இவ்வாறெல்லாம் திருஞானசம்பந்தர், தான் பாடிய ஒவ்வொரு பதிகத்திலும் எட்டாவது பாடலில் இராவணனைப் பாடியிருக்க, திருநாவுக்கரசர் பத்தாவது பாடலில் பாடியுள்ளார்.
“கங்கை நீர் சடையுள் வைக்க காண்டலும் மங்கையூட
தென்கையான் தேர்கடாவிச் சென்றெடுத்தான் மலையை” 
                                 - (ப.திருமுறை: 4: 34: 10)
தெற்கத்தையான் ஆன இராவணன் தேர் ஓட்டிச் சென்று மலையை எடுத்தான் எனக்கூறும் திருநாவுக்கரசரே 
தென்னவன் மலையெடுக்க சேயிழை நடுக்கம் கண்டு”   
                                 - (ப.திருமுறை: 4: 43: 10)
என இன்னொரு தேவாரத்தில், தென்னவன் என இராவணனைச் சொல்கிறார். 

பாண்டியர்களைத் தென்னவர் எனப் பேசும் சங்க இலக்கியமும் இராவணனையும் தென்னவன் என்றே குறிக்கின்றது. 'மதுரைக்காஞ்சி' பாடிய மாங்குடி மருதனார். 
“........ அமர் கடக்கும் வியன்றானைத்
தென்னவற் பெயரிய துன்னருந் துப்பின்”            
                                        - (மதுரைக்காஞ்சி: 39 - 40)
என்று ‘போரினை வெல்லும் மாபெரும் படையுடைய தென்னவன் என்னும் பெயருள்ள இராவணன் பகைவர்களால் நெருங்க முடியாத வலிமையுடையவன்’ என்கிறார், 

இப்படி இராவணனைத் தென்னவன் எனப்பாடிய மாங்குடி மருதனாரை
“ஓங்கிய சிறப்பின் உயர்ந்த கேள்வி 
மாங்குடி மருதன் தலைவனாக
உலகமொடு நிலைஇய பலர் புகழ் சிறப்பிற் 
புலவர் பாடாது வரைக என் நிலவரை”               
                                       - (புறம்: 72: 13 - 16) 
என தலையாலங்கானத்து செரு வென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியன் புறநானூற்றில் கூறியுள்ளான். 

சங்ககாலப் புலவர்களுக்கு தலைவனாக மாங்குடி மருதனார் இருந்திருக்கிறார். புலவர்களின்  பெருமதிப்பைப் பெற்ற மாங்குடி மருதனாரால் தலையாலங்கானத்து செருவென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனுக்கு பாடப்பட்டதே மதுரைக்காஞ்சி. அதில் இராணனை 'தென்னவன்’ எனச் சொல்வதைப் பார்த்தோம். 

ஒன்றை நாம் இங்கு கவனிக்க வேண்டும். போராற்றல் மிக்க அரசனுக்கு முன் அவனது குலப்பெயரான ‘தென்னவன்’ என்னும் பெயரை ஓர் அரக்கனுக்கு சொன்ன புலவரை அவன் புகழ்ந்து பாடியிருப்பானா? அத்துடன் ‘தன்னை இகழ்ந்த அரசர்களை வென்று சிறைப்பிடிக்காவிட்டால் மாங்குடிமருதனைத் தலைவனாகக் கொண்ட புலவர்கள் என்னைப் பாடாது போகட்டும்’ என்று சபதம் செய்திருப்பானா? இதனால் விளங்கும் உண்மை என்ன? இரண்டாயிர வருடங்களுக்கு முன் இராவணன், தென்னவன் ஆகவே கருதப்பட்டான். பாண்டியருக்கும் இராவணனுக்கும் உள்ள தொடர்பை அறிய பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனும், மாங்குடி மருதனாரும் உதவினர்.

கம்பராமாயணத்தின் ஊர்தேடு படலத்தில், சீதையைத் தேடி இராவணனின் மாளிகையினுள் நுழைந்த அநுமன், அங்கே கட்டிலில் நித்திரை கொண்ட இராவணன் மனைவி வண்டோதரியைப் பார்த்து, சீதையோ என எண்ணி
“கானுயர்த்ததார் இராமன் மேல் நோக்கிய காதல் காரிகையார்க்கு
மீனுயர்த்தவன் மருங்கு தான் மீளுமோ நினைத்தது மிகை”                                                            - (ஊர்தேடுபடலம்: 201)
என்று சொல்வதைக் கம்பன் எமக்குப் படம்பிடித்துக் காட்டுகிறார். இதிலே இராவணனை 'மீனுயர்த்தவன்' என்கிறார். மீன் கொடியை உயர்த்திய இராவணனின் பக்கத்தில் சீதை இருப்பாளா? அதிகமாக நினைத்துவிட்டேன், என்றானாம் அனுமன். மீன் கொடியை உடையவர்கள் பாண்டியர்களே.  இது அனைவரும் அறிந்த விடயம். கம்பனும் இராவணனை மீன்கொடியுடைய பாண்டியனாகக் காட்டுகிறார். கம்பனுக்கு பல நூற்றாண்டுகளின் முன் வாழ்ந்த உருத்திரனாரும்
“மாவிலங்கைப் பதியினிலே மகரவீணைக் கொடிதுலங்க
நீரிலங்கு நிலமெங்கும் நிறைபுகழை நட்டவனாம்”
                                       - (மாந்தை மாண்மியம்: 327)
என தாம் எழுதிய மாந்தை மாண்மியத்தில் இராவணனை மகரமீன் வடிவான வீணைக் கொடி உடையவனாகவே சித்தரிக்கிறார். 

அத்துடன் வடமொழி  நூல்கள், இராவணனை நாக அரசனாகக் குறிப்பிடுகின்றன. சங்க இலக்கிய நூலானா பரிபாடலோ மதுரையை நாக நாடு என்கிறது. எல்லோராக் குகைச் சிற்பத்திலும்  நாகர்களுடனே இராவணன் வைக்கப்பட்டுள்ளான். எல்லோராவில் உள்ள அவனது சிற்பத்தை மேலே பாருங்கள். இராவணன், 'காவடி தூக்குபவன்'  போல் அல்லவா இருக்கிறான்.

இராவணன் கைலைமலையை திட்டமிட்டு எடுக்கவில்லை என்பதை திருஞானசம்பந்தர்
“எண்ணமது இன்றி எழிலார் கைலை மாமலை எடுத்த திறலார்”
                                         - (ப.திருமுறை: 3: 77: 8)
எனக் கூற, சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், இவர்களுக்கு எல்லாம் ஒருபடி மேலே போய் இராவணனுக்கு இறைவன் அருள்செய்த திறத்தைக் கண்டே தான் இறைவனின் திருவடியை அடைந்ததாகாக் கூறுகிறார்.
“எறியு மாக்கடல் இலங்கையர் கோனைத் 
          துலங்க மால்வரைக் கீழடர் திட்டுக் 
குறிகொள் பாடலின் இன்னிசை கேட்டு
          கோலவாளொடு நாளது கொடுத்த
செறிவு கண்டு நின் திருவடி அடைந்தேன்”
                                      - (ப.திருமுறை: 7: 55: 9)
எனச் சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் சொல்வதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது? தம் முன்னோன் வழி நடக்கவே சுந்ரமூர்த்தி நாயனார் விரும்பியது தெரியவில்லையா?

இவர்கள்மட்டுமல்ல ஒல்லையூர் தந்த பூதப்பாண்டியன், காரைக்கால் அம்மையார், மாணிக்கவாசகர், திருமூலர், ஆழ்வார்கள், திருமாளிகைத்தேவர், கண்டராதித்தர், சந்தான குரவர், அருணகிரிநாதர், தாயுமானவர் போன்ற சான்றோர் பலராலும் பாடப்பெற்ற பெருந்தகை.

இவ்வளவு பெருமை எல்லாம் பெற்ற இராவணனை 'என் தமிழர் மூதாதையாக' இனங்காணக் காரணமாய் இருந்தவர்களில் சென்ற நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த ரா பி சேதுப்பிள்ளை,  புலவர் குழந்தையனார், பாரதிதாசன், சுத்தானந்த பாரதியார் போன்றோர் மிக முக்கியமானவராவர். அதிலும் பாரதிதாசனே “என் தமிழர் மூதாதை” என்று பொன்னெழுத்துக்களில் செதுக்கிக் காட்டியவர்.

“தென் திசையைப் பார்க்கின்றேன் என் சொல்வேன் என்றன்
சிந்தையெல்லாம் தோள்களெல்லாம் பூரிக்குதடடா!
அன்றந்த இலங்கையினை ஆண்ட மறத்தமிழன் 
ஐயிரண்டு திசைமுகத்தும் தன்புகழை வைத்தோன்
குன்றெடுக்கும் பெருந்தோளான் கொடை கொடுக்கும் கையான்
குள்ளநரிச் செயல் செய்யும் கூட்டத்தின் கூற்றம்
என் தமிழர் மூதாதை! என் தமிழர் பெருமான்!
இராவணன் காண்! அவன் நாமம் இவ்வுலகம் அறியும்
.............................. தமிழ்மறைகள் நான்கும்
சஞ்சரிக்கும்  நாவானை வாழ்த்துகின்ற தமிழர்
தமிழரென்பெஎன் மறந்தவரைச் சழக்கரெனச் சொல்வேன்”
என்று எடுத்துச் சொல்லி இராவணனைப் பற்றிய தேடலை என்னுள் அள்ளிவிதைத்தவர் பாரதிதாசனே. 

என் தமிழர் மூதாதையான இராவணனின் பெருமைகளை தமிழ்ச்சான்றோர்கள் எடுத்துச் சொல்லியும் நாம் அவற்றைப் புறக்கணித்ததால் இன்று மாற்றான் நாட்டு வீதிகளிலே நிற்கின்றோம். இனியாகிலும்  தமிழர் மூதாதையான இராவணன் பற்றிய உண்மைகளை அறிவோமா?
இனிதே,
தமிழரசி.
[1996ல் எழுதியது]