Saturday, 31 December 2011

சண்முகன் உதித்தான்

                            பல்லவி
சரவணப் பொய்கை மீதினிலே
சண்முகன் உதித்தான் பாரினிலே!
                                              - சரவணப் பொய்கை
                         அனுபல்லவி
புரமதுமூன்றும் எரித்தவன் புதல்வன்
கரமதில்வேலுடன் காத்திடும் முதல்வன்
                                              - சரவணப் பொய்கை
                          சரணம்
பிரணவப் பொருளை பிழையறச் சொல்லா
பிரமனைச் சிறையில் இட்டனன் அதனால்
பிரணவப் பொருளை பரமனுக்கு உரைத்து
பரமகுருவாய் அமர்ந்தவன் அவனே!
                                                - சரவணப் பொய்கை

Friday, 30 December 2011

அடிசில் .8

பேப்பர் தோசை
                        - நீரா -








தேவையானவை:
வெள்ளைப்பச்சை அரிசி  - 1½ கப்
வெள்ளைப் புழுங்கல் அரிசி  - ¾ கப்
வெள்ளை அவல்  - ¾ கப்
உழுந்து  -  ½ கப்
வெந்தயம்  1 தேக்கரண்டி
நல்லெண்ணெய் 
தேவையான அளவு உப்பு

செய்முறை:
1.  நல்லெண்ணெய், உப்பு தவிர்ந்த மற்றவற்றை கழுவி நான்கு மணி நேரம் உறவிடவும்.
2.  அவற்றை பட்டுப்போல் அரைத்துப் புளிக்க விடவும்.
3.  புளித்ததும் உப்புச் சேர்த்துக் கரைத்துக் கொள்க.
4. தோசைக்கல்லை அளவான வெப்பத்தில் சூடாக்கி ஒரு கரண்டி மாவை ஊற்றி பேப்பர்போல் மிகமெல்லியதாகப் பரப்பி நல்லெண்ணெய் விட்டுச் சுட்டு எடுக்கவும்.

குறிப்பு:

அவலுக்குப் பதிலாக கொஞ்சம் சோறும் சேர்த்து அரைக்கலாம்.
* * எந்தத் தோசை என்றாலும் கொஞ்சம் மைசுர்பருப்புச் சேர்த்து அரைத்தால் அரைமணி நேரத்திலேயே புளித்து விடும்.

நினைக்க மனம் அழுவதென்ன? - 2

கந்தனே! கருணைப் பெருநிதியே! நீ
          தந்தைக்கு உபதேசம் செய்திடவே
சிந்தை நிறைந்தே சிவனும் கேட்டனனே!
           விந்தை மிகுந்த இவ்வுலகில்
மைந்தர் உரைப்பவை விருப்புடன்
          தந்தையர் கேட்பதுண்டோ?
தம்மில் தம்மக்கள் அறிவுடைமை மானிலத்து
          மன்னுயிர்க்கெல்லாம் இனிதென்று இயம்பியவுரை
                   நினைக்க மனம் அழுவதென்ன?
                                                                        - சிட்டு எழுதும் சீட்டு (14)

Wednesday, 28 December 2011

குறள் அமுது - (15)


குறள்:
நெடுநீர் மறவி மடிதுயில் நான்கும்
கெடுநீரார் காமக் கலன் - 605

பொருள்:
விரைந்து செய்ய வேண்டியதை மெல்லச் செய்வது, செய்யும் செயலை மறந்தே போவது, எதையும் செய்யாது சோம்பியிருப்பது, தூங்கியே காலத்தைக் கழிப்பது, ஆகிய நான்கும் கெட்டழிந்து போவார் ஏறும் உல்லாசக்கப்பலாகும்.

விளக்கம்:
ஒருவர் தான் செய்யவேண்டிய வேலையை நீடித்து செய்வது நெடுநீராகும். என்னால் எதனையும் செய்யமுடியாது என சோர்ந்து இருத்தல் மடியாகும். ஓயாததூக்கத்தை துயில் என்பர். கெட்டழிந்து போவோரே கெடுநீரார். காமக்கலனை உல்லாசக்கப்பல் எனப்பொருள் கொண்டுள்ளேன். 
இக்குறளில் திருவள்ளுவர்  குறிப்பிட்ட நான்கு செயல்களும் நேரத்தை வீணாக்குபவையே. நெடுநீராகிய உல்லாசக்கப்பலில் ஏறினால் அது எம்மை ஆமை வேகத்தில் தொழிற்படவைத்து இன்று காலையில் முடிக்கவேண்டிய வேலையை மூன்று மாதங்களின் பின் முடிக்கவைக்கும். மறதி என்ற உல்லாசக் கப்பலில் ஏறிப்பயணம் செய்தால் நாம் செய்யும் வேலைகளையே மறக்கவைத்து அல்லற்படுத்துவதோடு வைத்தபொருளை எங்கு வைத்தோம் எனத்தேடித்தேடியே பல மணித்துளிகளைக் கரைக்கும். நம்மில் பெரும்பாலானோர் பவனிவருவது இந்த மறதியெனும் உல்லாசக்கப்பலிலேயே. 

சோம்பலாகிய  உல்லாசக்கப்பல் எம்மை இருந்த இடத்தைவிட்டு நகரவிடாது. சோர்ந்து இருந்த இடத்தில் இருந்தபடியே சுகம் காணவைத்து காலம் ஓடியதை நாம் உணராதவாறு வெகு உல்லாசமாக எம்மை இழுத்துச்செல்லும். துயில் எனும் உல்லாசக்கப்பலில் ஏறி காலவரையறை இன்றி உல்லாசமாகத் தூக்கத்தில் எம் ஆயுற்காலத்தை ஓட்டலாம்.
ஆக இந்த நான்கு உல்லாசக் கப்பல்களில் ஒன்றில் ஏறினாலே அது அழிவைத் தரும். நான்கிலும் எறி நாம் கெட்டழிந்து போக வேண்டுமா? எதைச்செய்தாலும் விரைந்து மறவாது சோம்பலின்றி விழித்திருந்து செய்யுங்கள்.  எனெனில் சுறுசுறுப்பின்மை, மறதி, சோம்பல், நித்திரை ஆகிய நான்கும் உல்லாசமாக இருப்பினும் கேட்டையே தரும்.

Tuesday, 27 December 2011

ஆசைக்கவிதைகள் - 14

மாலை செஞ்சி போட்டிடட்டோ!

தாயாக நீ இருந்தால்
          சேயாக நான் இருப்பேன்
வாய்ச்சாலம் உள்ளவளே ஒரு
          வார்த்தை சொன்னால் ஆகாதோ!

வார்த்தை சொன்னால் முத்து
          வழுவி விழும் ஆனால்
பார்த்து புறக்கி நான்
          பத்திரமா தந்திடுவேன்.

செம்பவளம் வாய் திறக்க
          சிதறிய முத்தெடுத்து
சங்குக் கழுத்துக்கு மாலை
          செஞ்சி போட்டிடட்டோ!
                                            -  நாட்டுப்பாடல் (விடத்தல் தீவு)
                                              (பண்டிதர் மு ஆறுமுகன் நாட்டுப்பாடல் தேட்டத்திலிருந்து)

ஆதிரையானும் ஆதிசிதம்பரமும் - பகுதி 1


Image courtesy of Wikipedia

பண்டைய தமிழர்களால் மிக விரைவான பெரிய ஆட்டல் என்ற பொருளில்  மூதிரை என்றும் யாதிரை என்றும் அழைக்கப்பட நட்சத்திரமே ஆதிரை. இந்த நட்சத்திரம் யாழ் போன்று தெரிந்ததால் யாழ் எனவும், செந்நிறமாக ஒளிர்வதால் செங்கை எனவும் அழைத்தனர்.

பிற்காலத் தமிழர்களால் திரிசங்குமகாராசாவின் திரிசங்கு சுவர்க்கமாகக் கூறப்படும் நட்சத்திரத் தொகுதியில் ஆதிரை நட்சத்திரம் இருக்கிறது. உங்களில் பலரும் சிறுவயதில் வடதிசையில் இருக்கும் இந்நட்சத்திரத் தொகுதியை திரிசங்கு சுவர்க்கமாகப் பார்த்திருப்பீர்கள். அவரின் ஒரு காலாய் செந்நிறத்தில் சுடர்விட்டு ஒளிர்வதே ஆதிரையாகும் (Betelgeuse). இந்த நட்சத்திரத் தொகுதி பார்ப்பதற்கு ஒருவர் ஆடுவது போலவும் தோன்றும்.

மிக வேகமாக மின்னி மின்னி செந்நிறமாய் ஒளிர்வதாலும் மிகத்தொலைவில் இருப்பதாலும் ஆதிரையை சிவனின் நட்சத்திரமாகக் கொண்டனர். முத்தொள்ளாயிரத்தின் கடவுள் வாழ்த்து
"மன்னிய நாள்மீன்மதிகனலி என்றிவற்றை
முன்னம் படைத்த முதல்வனை - பின்னரும்
ஆதிரையான் ஆதிரையான் என்றென்று அயருமால் 

ஊர்திரைநீர் வேலி உலகு"
எனக்கூறுவதைப் பாருங்கள். 

இன்றைய அறிவியல் கணக்கின்படி 625 ஒளியாண்டுகளுக்கு அப்பால் இந்த நட்சத்திரம் இருக்கிறது. 2012ல் இரண்டு சூரியன் தெரியும் என்று சொல்கிறார்களே அந்த இரண்டாவது சூரியனாய் சில காலம் இரவை பகலாக்கப் போவதாகக் கூறப்படுவதும் ஆதிரை நட்சத்திரமே. நம்மவர்கள் ஏன் சிவனுக்கும் ஆதிரை நட்சத்திரத்திற்கும் முடிச்சுப்போட்டு சிவனை ஆடல் நாயகனாக உயர்த்தினார்கள் என்பது புரிகிறதா? ஆதிரையனாகிய சிவனாடிய திருநடனத்தை திருஞானசம்பந்தர் 

“ஆதியன் ஆதிரையன் அனலாடிய ஆர் அழகன்”      - (ப. திருமுறை: 3: 61: 1)
என மூன்றாம் திருமுறையிலும்
"........................... கூரெரி கொண்டு எல்லி
ஆடலன் ஆதிரையன் ஆரூர் அமர்ந்தானே"               - (ப. திருமுறை: 1:105:1) 
என முதலாம் திருமுறையிலும் போற்றியுள்ளார். எல்லி என்பது இரவு. ஆதிரையன் இரவிலே எரியாக ஆடல்புரிபவன் என்கிறார்.  இவரைப் போலவே சுந்தரமூர்த்தி நாயனாரும்
“ஆதியன் ஆதிரையன் அயன்மால் அரிதற்கு அரிய சோதியன்” 
                                                                                         - ((ப. திருமுறை: 7: 97: 1) என்று தமது தேவாரத்தில் ஆதிரையனாய் சோதிப்பிழம்பாகவே சிவனைப் பாடியுள்ளார். இவ்வாறு தீப்பிழம்பாக எரிகின்ற ஆதிரையை ஆதிரையனாக ஆடல் நாயகனாக வழிபட்ட எம் தமிழ்மூதாதையர் ஆதிரை நாளை பெரு விழாவாகக் கொண்டாடினர். இந்த வழக்கம் சங்ககாலத்திற்கு முன்பிருந்தே வருகின்றது. சங்கத்தமிழர்ஆதிரைநாளைக் கொண்டாடியதை சங்கஇலக்கியங்கள் காட்டுகின்றன. பரிபாடல்             
“ ஆதிரை முதல்வனிற் கிளந்த நாதர் பன்னொருவர்”     - (பரிபாடல்: 8: 6 - 7)
எனக்கூறுமிடத்தில் சிவனை ஆதிரை முதல்வன் எனக்குறிபிடுகின்றது. இன்றைய இந்துமதச் சடங்குகளில் தாழம்பூவைப்போல் பூசைக்குரிய மலராகக் கருதப்படாத சண்பகப்பூவை சிவனுக்கு சங்கத்தமிழர் சூடி வழிபட்டதை கலித்தொகை கூறும். 
அறும்பெறல் ஆதிரையான் அணிபெற மலர்ந்த 
பெருந்தண் சண்பகம் போல"                                        (கலி: 150: 20 - 21)
இச்சங்கப் பாடல் சங்ககாலத் தமிழர் சிவனை ஆதிரையான் என அழைத்ததையும் சிவனை சண்பகப்பூவால் அலங்கரித்ததையும் காட்டுகிறது. ஆனால் நாமோ மூடநம்பிகையுள் கட்டுண்டு நாரதர் சாபமிட்டார், அதனால் சண்பகமலர் பூசைக்குரிய மலரில்லை என்று நல்ல வாசனையும், நோய்தீர்க்கும் மருந்தாகப் பாவிக்கப்படும் ஓர் அருமையான பூவைப் புறக்கணிக்கிறோம். பூசைக்குரிய எட்டுவகைப் பூக்களான புன்னை, சண்பகம், பாதிரி, வெள்ளெருக்கு, தாமரை, நந்தியாவட்டை, அலரி, நீலோற்பலம் என்பவற்றுள் ஒன்றாக இருந்தும் இந்நாளில் சண்பகமலர் புறக்கணிக்கப்படுவது ஏன்?
சங்ககாலத்தமிழர் மார்கழி ஆதிரை நாளை எப்படிக் கொண்டாடினர் என்பதை 
“கனைக்கும் அதிர்குரல் கார்வானம் நீங்கப்
பனிப்படு பைதல் விதலைப் பருவத்து
ஞாயிறு காயா நளிமாரிப் பிற்குளத்து
மாயிருந் திங்கள் மறுநிறை ஆதிரை
விரிநூல் அந்தணர் விழவு தொடங்க
புரிநூல் அந்தணர் பொலங்கலம் ஏற்ப
வெம்பாதாக வியன் நிலவரையென
அம்பா ஆடலின் ஆய்தொடிக் கன்னியர்”    (பரிபாடல்: 11: 74 - 81)
எனப் பரிபாடல் அழகாகச் சொல்கிறது.      
இடிமுழக்கம் செய்கின்ற கார் மேகங்கள் விலகிச் செல்ல, பனிபொழியும் பின்பனிக்காலத்தில் வெப்பம் தகிக்காது மழையும் பெய்யும். மார்கழியின் (குளத்து - பூராடம்) முழுமதி நாளான ஆதிரை நாளில் நூல்களை விரிவாய்க் கற்ற செந்தண்மையுடையோர் விழாவைத் தொடங்க, பூனூல் அணிந்த அந்தணர் அழகிய கலங்களை ஏந்தி நிற்க, ‘இந்த உலகம் குளிச்சியோடு இருக்கவேண்டுமென’ என வளையல் அணிந்த கன்னியர் நீராடி ஆதிரை விழாவைக் கொண்டாடியதை பரிபாடல் காட்டுகிறது.
பரிபாடல் காட்டும் இந்த ஆதிரை விழாவும் பெண்களால் உலக நன்மைக்காக செய்யப்பட்ட விழாவேயாகும். புரட்சிக்கவிஞன் பாரதி சுட்டெரிக்க முனைந்த பெண் அடிமைத்தனம் தமிழரிடையே வேரூன்றத் தொடங்கிய போது பெண்களால் கொண்டாடப்பட்டு வந்த விழாக்கள் கைமாறிப்போயின. மாணிக்கவாசகர் முதற்கொண்டு பன்னிருதிருமுறைபாடிய சான்றோர்கள் பலர் ஆதிரை விழாவில் பெண்களின் பங்களிப்பை பதிவு செய்துள்ளனர். அவற்றை தொடர்ந்து பார்க்கும் வரை...
னிதே,
தமிழரசி.

Monday, 26 December 2011

பக்திச்சிமிழ் [10]

ஆடும் எங்கள் அப்பன்
- சாலினி -

இந்த உலகத்தையும் அதிலிருக்கும் உயிருள்ள, உயிரற்ற பொருட்களையும் இயக்குவது எது? அப்படி இயக்கும் பொருள் எதுவோ அது தானும் இயங்க வேண்டுமல்லவா?  ஒரு விளையாட்டுத் திடலில் ஒருவர் ஒரு பந்தை எடுத்து வீசுகிறார் என வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.  அவர் இயங்காது - அசையாது இருக்க அப்பந்து தூரத்தில் போய் விழுமா? இல்லையே. ஆதலால் அவரின் இயக்கமே பந்தின் வேகத்திற்கும் விழுகைக்கும் காரணமாகும். எனவே இவ்வுலக இயக்கத்தையும் ஏதோவொன்று தானும் இயங்கி இயக்குகின்றது என்பதை ஆதிமனிதன் புரிந்து கொண்டான். அந்த இயற்கையை - இயக்கனை வழிபடத் தொடங்கினான். 

அந்த இயக்கத்தை ஆடலாகப்புரிந்து கொண்ட தமிழன், அந்த ஆடலுக்கு வடிவம் கொடுத்து இயக்கனை ஆடல் நாயகனாக உயர்த்தினான். ஆடல் நாயகனின் ஆடல் நிலைகளை பக்தி இலக்கியங்கள் காட்டுகின்றன. காரைக்கால் அம்மையாரே பக்தி இலக்கியங்களிலே ஆடல் நாயகனின் ஆடலை முதன் முதல் பதிவு செய்தவர். 

ஆடலுக்கு பாடலும் தாளமும் மிக இன்றியமையாதன. பாடலுடன் இசைந்த பண்ணும், ஆடலுடன் இசைந்த தாளமும் இருக்கவேண்டும். அப்போது தான் ஆடலை இரசித்துச் சுவைத்துப் பார்க்க முடியும். பாடலுடன் சேர்ந்த பண்ணை அமைக்க சுரங்கள் வேண்டும்.  ச, ரி, க, ம, ப, த, நி என்ற இன்றைய கர்நாடக சங்கீதத்தின் ஏழு சுரங்களும் கர்நாடக இசையின் சுரங்கள் தானா? பண்டைத் தமிழர் இசைச் சுரங்களை அறிந்திருக்கவில்லையா? என்கின்ற கேள்விகளுக்கு தமிழரின் பக்தியிலக்கியங்கள் மிக அற்புதமான நல்ல விடைகளை பதிவுசெய்து வைத்திருக்கின்றன. ஆனால் நாம் அவற்றைத் தொட்டும் பாராமல் அந்தப்புராணம் அதைச் சொல்கிறது. யாவும் சமஸ்கிருதம் தந்ததே என மருண்டு கொண்டு இருக்கிறோம்.

பண்டைய தமிழர் பாடிய பாடல்களின் இசைச் சுரங்கள் என்னென்ன? அதன் ஆதாரத்தையும், பாடலுக்கு ஏற்றவாறு இசையைத் தரும் இசைக்கருவிகளையும் ஆடலுக்கேற்ற தாளத்தைக் கொடுக்கும் தாள இசைக்கருவிகளையும் காரைக்காலம்மையார் பாடிவைத்துள்ளார். 


"துத்தம் கைக்கிள்ளை விளரி தாரம்
                      உழை இளி ஓசை பண் கெழுமப்பாடிச்
சச்சரி கொக்கரை தக்கையோடு
          தகுணி துந்துபி தாளம் வீணை
         மத்தளம் கரடிகை வன்கை மென்தோல்
                        தமருகம் குடமுழா மொந்தை வாசித்து 
          அத்தனை விரைவினோடு ஆடும் எங்கள்
                  அப்பன் இடம் திருஆலங்காடே"
                                                                            - (திருவாலங்காட்டு மூத்த திருப்பதிகம்: 9)

 பண்டைத் தமிழரின் தமிழிசையின் துத்தம், கைக்கிள்ளை, விளரி, தாரம், உழை, இளி, ஓசை ஆகிய ஏழுசுரங்களையும்  பண்னோடு பாடி சச்சரி, கொக்கரை, தக்கை, தகுணி, துந்துபி, தாளம், வீணை, மத்தளம், கரடிகை, வன்கை, மென்தோல், தமருகம், குடமுழா, மொந்தை ஆகிய பதிநான்கு இசைக்கருவிகளையும் வாசித்து மிகவும் விரைவாக இறைவன் ஆடுவாராம். காரைக்கால் அம்மையார் ஓசை எனக்கூறும் சுரத்தை இளங்கோவடிகள் குரல் என்பார். அதுவே சட்ஜம்  'ச' ஆகும். அதாவது காரைக்கால் அம்மையார் கூறிய ஏழுசுரங்களும் 
ஓசை(குரல்)  -  சட்ஜம் ()
துத்தம்   -  ரிஷபம் (ரி)
கைக்கிள்ளை  -  காந்தாரம் ()
உழை -  மத்யமம் ()
இளி  -  பஞ்சமம் ()
விளரி  -  தைவதம் ()
தாரம்  -  நிஷாதம் (நி)
ச ரி க ம ப த நி என்ற வடிவத்தை எடுத்துள்ளன. ச ரி க ம ப த நி என்ற ஏழு சுரங்களும் தமிழிசையின் சுரங்களே. நாமோ அதனை மாற்றான் தோட்டத்து மல்லிகையாகப் பார்கிறோம்.

ஊர்த்துவத் தாண்டவராய் ஆடும் எங்கள் அப்பன் தனது ஆடலுக்கான தாளத்தைப் பெறுவதற்கு தானே தமருவை ஒரு வளைந்த கோல் கொண்டு அடித்து ஒலி எழுப்புவதைப் படத்தில் பாருங்கள். இது கிடைத்தற்கரிய ஒரு சிலையாகும்.

Sunday, 25 December 2011

அமர்ந்திருக்கக் கற்றிலனே!

கத்தும் குயில் ஓசை எல்லாம்
          கந்தனவன் குரல் ஒலியே
மெத்த அதைக் கேட்டு நானும்
          மெய்மறந்து இருக்கையிலே
சித்தமதில் குடி இருக்கும்
          செம்மையினை உணர்ந்திங்கு
அத்தனவன் அருள் ஒளியில்
           அமர்ந்திருக்கக் கற்றிலனே!

Friday, 23 December 2011

அடிசில்.7

பாகற்காய் வறை
                                     - நீரா -

தேவையானவை:
பாகற்காய்  - 400 கிராம்
தேங்காய்ப்பூ - ½ கப்
வெட்டிய வெங்காயம் - 1
செத்தல்மிளகாய் - 2
கறிவேற்பிலை கொஞ்சம்
கடுகு -  ½ தேக்கரண்டி 
சீரகம் - ½ தேக்கரண்டி 
மிளகாய்த்தூள் - 1 தேக்கரண்டி
எண்ணெய் - 2 மேசைக்கரண்டி
எலுமிச்சம் சாறு - 1 தேக்கரண்டி
உப்பு தேவையான அளவு
செய்முறை:
1.  பாகற்காய்களை விதை நீக்கி மிகமெல்லிய அரைவட்டத் துண்டுகளாக வெட்டிக்கொள்க.
2.  அதற்குள் சிறிது நீர் விட்டு 1½ தேக்கரண்டி உப்புப்போட்டு அரை மணிநேரம் ஊறவிடுக. 
3.  ஊறிய பாகற்காயை நன்கு கழுவி நீர் போகப் பிழிந்து எடுக்கவும்.
4.  ஒரு பாத்திரத்தில் 1½ மேசைக்கரண்டி எண்ணெய் விட்டு சூடாக்கி அதில் பிழிந்த பாகற்காயை பொன்னிறமாகப் பொரித்தெடுக்கவும்.
5.  இன்னொரு பாத்திரத்தில் தேங்காய்ப்பூவை பொன்னிறமாக வறுத்தெடுக்கவும்.
6.  அதே பாத்திரத்தில் மிகுதி ½ மேசைக்கரண்டி எண்ணெயை விட்டு சூடானதும் கடுகு, சீரகம், செத்தல்மிளகாய், கறிவேற்பிலை, வெங்காயம் போட்டுத் தாளிக்கவும்.
7.  அதற்குள் மிளகாய்த்தூள் சேர்த்து பொரியவிட்டு, பொரித்த பாகற்காய், வறுத்த தேங்காய்பூ போட்டு  கிளறி எடுக்கவும். 
8. ஆறியதும் எலுமிச்சம் சாறுவிட்டு பிசைந்து கொள்க. 

Thursday, 22 December 2011

நினைக்க மனம் அழுவதென்ன? - 1













மாஞ்சோலைக் குயில் இணைதேடிக் கூவுகையில்
பூஞ்சோலைதனிலிருந்து இணையாகக் கூவியதும்
தேஞ்சிந்தும் மலரின் மேல் தேன்குருவி ஊதுகையில்
துள்ளுமதன் சிறகடிப்பின் எழிலதனை இரசித்ததுவும்
கானகத்து கவினழகில் கருத்தழிந்து நிற்கையிலே
மான் இனந்துள்ள உடன்துள்ளி ஓடியதும்
தாமரை மலர்பறிக்க தடாகத்தில் நீந்தையிலே
தாவிமுதலை வரக்கண்டும் மலர்பறித்ததுவும்
நினைக்க மனம் அழுவதென்ன?
                                                                                                                     - சிட்டு எழுதும் சீட்டு (13)

குறள் அமுது - (14)


குறள்:
ஊழையும் உட்பக்கம் காண்பர் உலைவின்றி
தாழாது உஞற்று பவர்                                      - 620

பொருள்:
தாமதிக்காது தளர்வடையாமல் தொடர்ந்து முயற்சி செய்பவர் விதியையும் முறியடித்து வெற்றியடைவர்.

விளக்கம்:
விதியை வெல்லமுடியுமா? முடியும். திருவள்ளுவர் விதியை வெல்லும் வழியை இக்குறளில் கூறி இருக்கிறார். நீங்கள் செய்து முடிக்க நினைத்த செயலில் தோல்வி வந்துவிட்டதா? விதியே என்று இருந்து விடாதீர்கள். விதியை வெல்வதற்கு, சோர்ந்திருக்காது விரைந்தெழுந்து  தொடர்ந்து செயற்படுங்கள். உங்கள் செயற்திறனால் விடாமுயற்சியால் நீங்கள் செய்து முடிக்க நினைத்ததை முடித்து, விதியை வென்றுகாட்டலாம்.
மனிதர் அறிவற்ற சடப்பொருள் அல்லர். எமக்கு அறிவு இருக்கிறது. மனிதர் தம் விடாமுயற்சியால் ஊழையும் அதாவது விதியையும் வெற்றி கொள்ளமுடியும். இது நம் தலைவிதி என்று செயற்படாதிருக்க மனிதனால் முடியவே முடியாது. அப்படி இருந்திருந்தால் மனிதன் கிரகம் விட்டு கிரகம் தாவ முனைந்திருப்பானா? 
குமரகுருபர சுவாமிகள் நீதிநெறி விளக்கம் என்ற நூலில் கூறியுள்ளது போல் நாம் செயற்பட்டால் இக்குறளில் திதுவள்ளுவர் கூறியது போல் விதியை வெல்லலாம்.

“மெய்வருத்தம் பாரார் பசிநோக்கார் கண்துஞ்சார்
எவ்வெவர் தீமையும் மேற்கொள்ளார் - செவ்வி
அருமையும் பாரார் அவமதிப்பும் கொள்ளார்
கருமமே கண்ணாயி னார்.”                              (நீதி.விளக்கம்: 52) 
தான் எடுத்த செயலைச் செய்து வெற்றியடைய ஒருவர் எப்படிச் செயல்பட வேண்டும் என்பதை மிக நேர்த்தியாக குமரகுருபரர்  இப்பாடலில் தந்துள்ளார். உடல் வருத்தத்தை - நோவைப் பராது, பசி எடுப்பதையும் கண்டுகொள்ளாது, விழித்திருந்து, மற்றவர் செய்யும் துன்பன்களையும் பொருட்படுத்தாது, தன்னைப் புகழ்வோரைப் பார்த்து மகிழாமலும்  இகழ்வோரைப் பார்த்து சினக்காமலும் தான் எடுத்த செயலை காண்ணாகத் தொடர்ந்து விடாது செய்பவன் வள்ளுவர் கூறியது போல் விதியை வென்று வெற்றியடைவான். விதியை வெல்லவேண்டுமா உங்கள் இலட்சியத்தை நாடி தொடர்ந்து செயற்படுங்கள்.

Tuesday, 20 December 2011

ஆசைக்கவிதைகள் - 13

தேடிப் பறந்திடிச்சே!


படம் (நன்றி: தமிழ் விக்கிபீடியா)
முற்றிய தினையை ஒடிக்கும் காலமது. தமது தினைப்புனத்தில் இருந்து வந்த பெற்றோர் வீட்டிலிருந்த தமது மகளைக் காணாது தேடினர். அவள் தன் காதலனுடன் சென்றுவிட்டாள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியவந்தது.

காலையில் தினை ஒடிக்கப் போனபோது பொன்மணிகள் தொங்கும் கட்டிலில் தூங்கிக்கொண்டிருந்த மகள், இப்படிச் செய்து விட்டாளே என்ற ஆதங்கம் தாய்க்கு. மகள்  யாருடன் சென்றாள் என்பதை அறிந்ததும் தாய் தனது புலம்பலை நாட்டுப்பாடலாக வடிக்கிறாள்.


தாய்:  கனகமணிக் கட்டிலில
                    கண்ணயர்ந்த செல்லக்கிளி
          தினயொடிக்கு நேரத்தில
                    துணைதேடி பறந்திடிச்சி.

தாய்:  ஓடித்திரிந்தால் உள்ளங்கால்
                    நோகும் என்னு
          கூடிச்சுமந்த குஞ்சு
                    கூடுவிட்டு தாவிடிச்சி.

தாய்:  பாடித்திரியும் என்னு  
                     பாலூட்டிவளத்த குஞ்சு
          தேடிப் பறந்திடிச்சே!
                     திக்கத்த பையனோட.
                             -  நாட்டுப்பாடல் (முல்லைத்தீவு)
                                        (பண்டிதர் மு ஆறுமுகன் நாட்டுப்பாடல் தேட்டத்திலிருந்து)


இந்த முல்லைத்தீவுத் தாயைப் போலவே சங்ககாலத் தாயொருத்தியும் மகள் காதலனுடன் சென்றதை அறிந்து புலம்புகிறாள். அந்த சங்கத்தாயின் புலம்பலைப் படிப்போரது நெஞ்சமும் அவள் சொல்வது போலவே வேகும். 
"ஒருமகள் உடையேன் மன்னே! அவளும்
செருமிகு மொய்ம்பின் கூர்வேற் காளையொடு
பெருமலை அருஞ்சுரம் நெருநல் சென்றனள்!
'இனியே தாங்குநின் அவலம்' என்றிர்; அதுமற்று
யாங்கனம் ஒல்லுமோ? அறிவுடையீரே!
உள்ளின் உள்ளம் வேமே உண்கண்
மணிவாழ் பாவை நடை கற்றன்னவென்
அணியியற் குறுமகள் ஆடிய
மணியேர் நொச்சியும் தெற்றியும் கண்டே."        (நற்றி: 184)
'எனக்கு இருப்பதோ ஒருமகள். அவளும் போரில் மிகவலிமையும் கூரியவேலையுமுடைய இளைஞனுடன், நேற்று பெரியமலையிலுள்ள கொடியவழியால் சென்றுவிட்டாள். என்னைப் போன்ற அழகான சாயலையுடைய இளமகள், மைதீட்டிய கண்ணின் கண்மணியுள் இருக்கும் பாவை வெளியே வந்து நடந்து பழகியது போல அவள் விளையாடித்திரிந்த நீலமணிபோலும் பூவுடைய நொச்சியையும்  திண்ணையையும் காணூம் போது, அவளை நினைக்க என் உள்ளம் வேகின்றதே! நீங்களோ எனது துன்பத்தை தாங்கிக்கொள் என்கிறீர். அறிவுடையீரே! அது எப்படி முடியும்?' எனக்கேட்கிறாள் அந்த சங்ககாலத்தாய்.


குறிப்பு:
                                   சொல்விளக்கம்
1.  தினை  -  ஒருவகைத் தானியம்           2.  செரு  - போர்
3.  மிகுமொய்ம்பின் - மிக்கவலிமை          4.  காளை  - இளைஞன்
5.  அருஞ்சுரம்  -  கொடியவழி                6.  நெருநல்  -  நேற்று
7.  அவலம்  -  துன்பம்                           8.  யாங்கனம்  -  எப்படி
9.  ஒல்லும்  -  முடியும்                           10.  உள்ளின்  -   நினைத்தால் 
11. உள்ளம்  -  நெஞ்சம்                        12.  உண்கண்  -  மையிட்டகண்
13. என்அணியியல் - என்போன்ற அழகு
14.  குறுமகள்  -  இளையமகள்               15.  மணியேர்  -  நீலமணிபோலும்
16.  தெற்றி  -  திண்ணை

Monday, 19 December 2011

தீபங்களாடும் கார்த்திகைத் தீபப்பெருவிழா - பகுதி 2


இலவு காக்கும் கிளி









நம் நாட்டில் சொல்லப்படும் ‘இலவம் பஞ்சில் துயில்’, ‘இலவு காத்த கிளி போல’ என்ற மூதுரைகளை நீங்கள் கேட்டிருப்பீர்கள். அந்த இலவமரப் பூவையே ஔவையார் கார்த்திகைத் தீபத்திற்க்கு உவமை கூறினார். இலவம் பூக்களை இரசித்துப் பார்த்திருப்பீர்கள். நானும் பார்திருக்கிறேன். எனக்கு மரத்திலிருந்து உதிர்ந்த இலவம் பூவிதழ்கள், மரத்தின் அடியைச் சுற்றி  செந்நிறப் பட்டுக் கம்பளம் விரித்ததுபோல் தெரிந்ததோடு முழுமதிஒளியில் நிலமே பற்றி எரிவதுபோலவும் இருந்தது. இயற்கை அவரவர் எண்ணத்திற்கு ஏற்ப ஒவ்வொரு விதமாகத் தெரியும். எனவே ஔவையார் தான் உணர்ந்த உண்மையை 
வானம் ஊர்ந்த வயங்கொளி மண்டிலம்
நெருப்பெனச் சிவந்த உருப்பவிர் அங்காட்டு
இலையில மலர்ந்த முகையில் இலவம்
கலிகொள் ஆயம் மலிபு தொகுபு எடுத்த
அருஞ்சுடர் நெடுங்கொடி பொற்பத் தோன்றி”         
                                                        - (அகம்: 11: 1- 5)
என்று கூறியுள்ளார்.
கார்த்திகைத் திருநாளன்று திருவண்ணாமலையின் உச்சியில் தீபம் ஏற்றுவது போல் சிவனொளிபாத மலை உச்சியிலும் ஏற்றப்பட்டதை புங்குடுதீவில் கோட்டை கட்டி வாழ்ந்த பாண்டிய இளவரசி வீரமாதேவி குறிப்பிட்டாள் என முன்னர் சுட்டினேன் அல்லவா? அந்த வழக்கம் சங்ககாலப் பழமையானது. சங்ககாலத் தமிழரும் மலை உச்சியில் விளக்கேற்றி கார்த்திகை நன்னாளை பெருவிழாவாகக் கொண்டாடினர் என்பதை சங்கப்புலவரான பாலைபாடிய பெருங்கடுகோ என்ற அரசனே கூறியுள்ளார். இவரும் ஔவையாரைப் போலவே கார்த்திகை விளக்குக்கு இலவம் பூவை ஒப்பிடுகின்றார். அப்பாடலில் காதலி ஒருத்தி, தனது  காதலன் கடந்துசென்ற வழியில் இருந்த மலையின் கொடுமையைக் கூறும் பகுதியை மட்டும் பார்ப்போம். 
“பைதுஅற வெம்பிய கல்பொரு பரப்பின்
வேனில் அத்தத்து ஆங்கண் வான்உலந்து
அருவி ஆன்ற உயர்சிமை மருங்கில்,
பெருவிழா விளக்கம் போலப் பலவுடன்
இலைஇல மலர்ந்த இலவமொடு
நிலையுயர் பிறங்கல் மலைஇறந்தோரே”          
                                                 - (அகம்: 185: 8 - 13)
பசுமையே இல்லாது காய்ந்து கல்லாய் இருக்கும் மலை உச்சியிலுள்ள வெம்மையான அந்த வழியிலே, வானம் வறண்டு மழை அற்றுப்போனதால் அருவிகள் வற்றிப்போன, உயரமான மலை உச்சியிலிருந்த  இலவமரங்கள் இலையே இல்லாது பூக்களாகவே மலர்ந்திருப்பது, கார்த்திகைப் பெருவிழா விளக்குகள் இருப்பது போலத் தெரியும் அந்த உயர்ந்த மலைத்தொடர்களைக் கடந்து சென்றார். இப்படி காதலனைப் பிரிந்த காதலியின் வேதனையைச் சொல்லும் இடத்திலும் கார்த்திகை விளக்கீட்டை மலை உச்சியில் பெருவிழாவாகக் கொண்டாடினர் என்ற வரலாற்றுச் செய்தியையும் பாலைபாடிய பெருங்கடுங்கோ எமக்குத் தந்துள்ளார். அந்நாளில் ‘பெருவிழா’ என்றாலே கார்த்திகைத் தீபவிழாவையே அது சுட்டியது என்பதையும் இப்பாடல் காட்டுகிறது.
அகநானூற்றில் இப்பாடலை எழுதிய பாலைபாடிய பெருங்கடுங்கோவே நற்றிணையின் ஒரு பாடலில் கார்த்திகை விளக்கீடு, கார்த்திகை நட்சத்திரத்தில் நடந்ததைக் காட்டுகிறார். கார்த்திகை மாதத்தில் சங்ககாலத் தமிழர்கள் அறம் செய்தார்கள் என்பதையும் அப்பாடல் காட்டுகிறது. காட்டு வழியே காதலனுடன் காதலி செல்கிறாள். காதலிக்கு தன்னுடன்  நடந்து வருவதால் ஏற்படும் களைப்பு தெரியாதிருப்பதற்காக செல்லும் வழியில் உள்ளவற்றைக் காட்டி காதலன் சொல்கிறான். 
“கண்டிசின் வாழியோ குறுமகள்! நுந்தை
அறுமீன் கெழீய அறம்செய் திங்கள்
செல்சுடர் நெடுங்கொடி போலப்
பல்பூங் கோங்கம் அணிந்த காடே!           -(நற்றிணை: 202: 8 - 11)
‘இளையவளே! நீ வாழ்வாயாக! உன் தந்தை அறம் செய்கின்ற கார்த்திகை மாதத்தில் கார்த்திகை நட்சத்திரம் சேர்ந்து வரும் போது தொடர்ந்து செல்லும் சுடரொளியின் நீண்ட வரிசையைப் போல கோங்கம் பூக்களால் அழகுபெற்று விளங்கும் காட்டைப் பார்’ எனக் காட்டுகின்றான். அறுமீன் என்பது கார்த்திகை நாளையும் அறம்செய் திங்கள் என்பது கார்த்திகை மாதத்தையும் குறிக்கும். 
கோங்கம் பூக்கள்
கோங்கம் பூக்கள் எப்படி இருக்கும்? அதற்கு சேரமான் இளங்குட்டுவன் தரும் விளக்கத்தைப் பாருங்கள். 
“...................................  கோங்கின்
காலுறக் கழன்ற கள்கமழ் புதுமலர்
கைவிடு சுடரின் தோன்றும்”     - (அகம்: 153: 16 - 18)
கால் என்றால் காற்று. காற்றுவீசுவதால் கோங்கமரத்தில் இருந்து விழுகின்ற தேன்மணக்கும் புதுமலர்கள் கையால் தூண்ட சுடர்விட்டு எரியும் சுடர் போல் தோன்றுமாம். கலித்தொகையில் குறிஞ்சிக்கலி பாடிய கபிலர் 
“தண்ணறுங் கோங்கம் மலர்ந்த வரையெல்லாம் 
பொன்னணி யானைபோல் தோன்றுமே”     -(கலி: 42: 16-17)
என்கிறார். கோங்கம் என்பதும் ஒருவகை இலவமரமே. இதன் பூ பொன்னிறத்திலும் மகரந்தம் செம்மஞ்சள் நிறத்திலும் இருக்கும். அதனால் கோங்கமரத்தை கோங்கிலவு என்றும் மஞ்சள் இலவு என்றும் அழைப்பர்.
செங்காந்தள் மலர்கள்

கார்நாற்பதைப் பாடிய மதுரைக் கண்ணங் கூத்தனாருக்கு தோன்றிப்பூ கார்த்திகை விளக்குப்போலத் தோன்றியிருக்கிறது. கார்த்திகை விளக்கீட்டை ‘நலமிகு கார்த்திகை’ என்றும் ‘தலைநாள் விளக்கு’ என்றும் புகழ்ந்துள்ளதைப் பாருங்கள். தோன்றிப் பூவை இக்காலத்தில் செங்காந்தள் என்றும் சிலர் சொல்கின்றனர். செந்நிறக் கார்த்திகைப்பூவே செங்காந்தள் பூ. தோன்றிப் பூ வேறு செங்காந்தள் வேறு.

“நலமிகு கார்த்திகை நாட்டவர் இட்ட
தலைநாள் விளக்கின் தகயுடைய ஆகிப்
புலமெலாம் பூத்தன தோன்றி”           -(கார்.நாற்: 26: 1 - 3)
நன்மை மிகுந்த கார்த்திகைத் திருநாளில் நாட்டினர் ஏற்றிவைத்த முதல்நாள் விளக்கைப் போல எல்லா இடங்களிலும் தோன்றிப்பூக்கள் பூத்தனவாம். கார்த்திகை நட்சத்திரத்தை வரவேற்பதற்காக பரணி நட்சத்திரத்தன்றே விளக்கேற்றுவார்கள். அதற்கு தலைநாள் விளக்கு என்று பெயர்.
மேலே நான் சொன்ன சங்ககால புலவர்களுக்கு  செந்நிறப்பூக்கள் யாவும் கார்த்திகை விளக்கின் தீபச்சுடரொளியையும் தீபங்கள் ஆடும் கார்த்திகைத் தீபப்பெருவிழாவையுமே நினைவூட்டின.
நப்பூதனார் என்ற சங்ககாலப்புலவர் பத்துப்பாட்டிலுள்ள முல்லைப் பாட்டைப் பாடியவர். அவரும் கார்நாற்பதைப்பாடிய மதுரைக் கண்ணங் கூத்தனாரைப் போல தோன்றிப்பூவைப் பார்த்தார். அது அவருக்கு கார்த்திகைச் செடியின் பூவாகவோ அல்லது கார்த்திகை விளக்காகவோ தெரியவில்லை. தோன்றிப்பூ அவருக்கு குருதியாகவே தோன்றியிருக்கிறது. 
“ தோன்றி குருதி பூப்ப”             - (முல்லைப்பாட்டு: 96)
என்கிறார். ‘தோன்றி பூத்தது’ எனக்கூறாது, குருதி பூத்தது எனச்சுட்டுவதைப் பாருங்கள்.
அவரைப் போலவே களவழி நாற்பதைப் பாடிய பொய்கையாரும் குருதியைச் சுட்டுகிறார். எங்கே? போர்க்களத்தில். சங்ககாலப் போர்க்களத்தில் மரங்களை, பூக்களை பார்க்க முடியுமா? முடியாதே. போர்க்களத்தின் தன்மையை எம்முன் காட்டி அங்கே பாய்ந்தோடும் குருதியையும் காட்டுகிறார். ஆனால் போர்களத்தில் பாய்ந்து ஓடிய குருதி கார்த்திகைத் தீப விளக்கைப்போல தொடர்ந்து ஓடுவது போல் அவருக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.
ஆர்ப்பு எழுந்த ஞாட்பினுள் ஆள் ஆள் எதிர்து ஓடி
தாக்கி எறிதர வீழ்தரும் ஒண்குருதி
கார்த்திகைச் சாற்றில் கழி விளக்குப் போன்றனவே
போர்க் கொடித் தானை பொருபுனல் நீர்நாடன்
ஆர்து அமர்அட்ட களத்து”                           
                                                -(கள.நாற்பது: 17)
போர்க்கொடி ஏந்திய படையோடு சோழன் ஆரவாரித்து போர்க்களத்தில் போர் செய்கிறான். போர்வீரர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் எதிர்த்து ஒடி, குத்தி, வெட்டித் தாக்கி, தூக்கி எறிவதால் உடலில் இருந்து குருதி வழிந்து ஓடியது. அப்படி வழிந்தோடிய அந்த இரத்த ஆறு, கார்த்திகை திருவிழாவில் எண்ணமுடியாத அளவிற்கு ஏற்றப்பட்ட கார்த்திகை விளக்கின் தீபச்சுடர் அசைந்தாடி தொடர்ந்து செல்வது போல ஓடியதாம். சாறு என்றால் விழா. கார்த்திகைச் சாற்றில் என்பது கார்த்திகை விழாவில் எனப்பொருள் தரும். 
இந்தச் சங்கச்சான்றோர்களுக்கு பூக்களும் போர்க்களத்து இரத்த ஆறும் கார்த்திகைத் தீப விளக்குகளையும் கார்த்திகைத் தீபப் பெருவிழாவையும் ஞாபகப்படுத்தியது என்றால் அவர்கள் வாழ்ந்த சங்ககாலத்தில் வாழ்ந்த தமிழர்கள் கார்த்திகைத்தீபத் திருவிழாவுக்கு எவ்வளவு முதன்மை கொடுத்துதிருப்பார்கள் என்பதை நாம் சிந்திக்க வேண்டும். புலம் பெயர் நாடுகளில் வாழும் தமிழர்களாகிய நாம் தீபாவளிக்குக் கொடுக்கும் மதிப்பைக்கூட கார்த்திகை விளக்கீட்டுக்குக் கொடுப்பதில்லையே!  


பண்டைக்காலத் தமிழ்ப்பெண்கள் தைப்பூசம், மாசிமகம், பங்குனி உத்தரம், சித்திரைச் சித்திரை, வைகாசி விசாகம் என ஒவ்வொரு மாதமும் வரும் முழுமதி நாளை  திருவிழாக்களாக கொண்டாடியிருக்கிறார்கள். பெண்கள் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஆடியும் பாடியும் மகிழ்ந்து கொண்டாட பால்போன்ற நிலவொளி துணை புரிந்தது. அப்படிக் கொண்டாடப்பட்ட விழாக்களில் மிகப்பெரிய விழாவே கார்த்திகைப் பெருவிழா. 
குமாராலய தீபம், என்றும் சர்வாலய தீபம் என்றும் ஆலயவழிபாடாக இன்று கார்த்திகைத் தீபத்திருவிழாவை மாற்றிவிட்டோம். தமிழர் தம் பெருவிழாவை இந்துசமய நிறம்பூசுவது நன்றா? பன்னெடுங் காலமாக பெண்களால் கொண்டாடப்பட்டு வந்த ஒரு பண்டிகை சமயம் சார்ந்த கொள்கையுடன் மாறுவது தவறல்ல. ஆனால் அங்கே மூடநம்பிகைகள் புகுத்தப்படுவதும் பெண்களால் கொண்டடப்பட்ட விழா என்ற உண்மை மறைக்கப்பட்டு பெண்களுக்கே இடம் இல்லை எனப் பூச்சாண்டி காட்டுவதும் தவறாகும்.
இன்றைய இந்துசமயம் கார்த்திகை விளக்கீட்டிற்கு பல கதைகளைக் கூறுகின்றது. அதில் ஒன்று பிரமவும் திருமாலும் அடி முடி தேடிய கதை. இதே கதையை சிவராத்திரிக்கும் சொல்கிறார்கள். இதில் எது உண்மை? அது எப்படி ஒரே நிகழ்ச்சி மாசி மாதத்திலும் கார்த்திகை மாதத்திலும் நடந்திருக்க முடியும்? அடுத்த கதை முருகனின் பிறப்பு. வைகாசி விசாக நட்சத்திரத்தில் முருகன் பிறந்ததாகச் சொல்பவர்களே கார்த்திகை மாதத்து கார்த்திகை நட்சத்திரத்தில் பிறந்ததாகவும் சொல்கிறார்கள். இதில் எது உண்மை? யாராவது இதுபற்றி கேள்வி கேட்கிறார்களா? கோயில் அறக்காவலர்களும் எப்படியாவது உண்டியல் நிறைந்தால் சரியென இருக்கிறார்களோ? 
திருமந்திரம் சொன்ன திருமூலரே
“விளக்கொளியாகிய மின்கொடியாளை
விளக்கொளியாக விளக்கிடு நீயே”
என எமக்குக் கட்டளை இட்டுள்ளார்.
விளக்கிடுவதை திருவிழாவாக பொருவிழாவாக சங்கத்தமிழர் கொண்டாடியதை நாம் அறிந்தோம். அன்றைய தமிழன் தொடக்கம் இன்றைய தமிழன் வரை தொடர்ந்து கொண்டாடிவரும் ஒரே பெருவிழா கார்த்திகைத் தீப விழாவேயாகும். இரண்டாயிரத்து நூறு வருடங்களுக்கு மேலாக தமிழ்ப்பெண்கள் தொடர்ந்து கொண்டாடி வரும் பெருவிழாவும் இதுவேயாகும்.
இந்த கார்த்திகைப் பெருவிழாவை மதிநிறைந்த நன்னாளில் பெண்கள் எப்படிக் கொண்டாடினார்கள் என்பதை அகநானூற்றில் நக்கீரர் சொல்வதைக் கொண்டு பார்ப்போமா?
உலகுதொழில் உலந்து நாஞ்சில் துஞ்சி
மழைகால் நீங்கிய மாக விசும்பில்
குறுமுயல் மறுநிறம் கிளர மதிநிறைந்து 
அறுமீன் சேரும் அகலிருள் நடு நாள்
மறுகு விளக்குறுத்து மாலை தூக்கிப் 
பழவிறல் மூதூர்ப் பலருடன் துவன்றிய
விழவுடன் அயர வருகதில் அம்ம!”          (அகம்: 141: 5 - 11)
உலகத்து தொழில்கள் அற்றுப்போக, உழும் கலப்பையும் முடங்க (அறுவடைக் காலமாதலால்) மழை அற்றுப்போன விண்ணில் முயலின் உருவம் தெரியும் முழுமதி, கார்த்திகை நட்சத்திரத்தைச் சேரும் இருளற்ற நடுஇரவில் தெருக்களில் விளக்குகளை வரிசை வரிசையாக ஏற்றி, மாலைகளை தொங்கவிட்டு,  பழம்பெருமைமிக்க  மூதூரில் பலரும் சேரும் விழாவினைக் கொண்டாட தலைவன் வருவார். ஆதலால்
“துவரப் புலர்ந்து தூமலர் கஞலித்,
தகரம் நாறுந் தண்நறுங் கதுப்பின்
புதுமண மகடூஉ அயினிய கடிநகர்ப்
பல்கோட்டு அடுப்பில் பால்உலை இஈஇ,
கூழைக் கூந்தற் குறுந்தொடி மகளிர்
பெருஞ்செய் நெல்லின் வாங்குகதிர் முறித்துப்
பாசவல் இடிக்கும் இருங்கால் உலக்கைக்
கடிதுஇடி வெரீய கமஞ்சூல் வெண்குருகு
தீங்குலை வாழை ஓங்குமடல் இராது
நெடுங்கால் மாஅத்துக் குறும்பறை பயிற்றும்.....”                 
                                     - (அகம்: 141:12 - 21) 
நன்றாக விரிந்த தூயமலரை நெருக்கமாக வைத்த, மயிர்ச்சாந்தின் மணம்வீசும் கூந்தலையுடைய புதுமணப்பெண் போன்றவள் உணவு நிறைந்த காவலுள்ள வீட்டின் பலபக்கங்களையுடய அடுப்பில் பாலை உலையாக வைத்தாள். சிறிய கூந்தலுடைய சிறுவளையல் அணிந்த மகளிர் நெல்லின் வளைந்த கதிர்களை முறித்து புதுஅவல் இடிக்கும் சத்தத்தைக்கேட்டுப் பயந்து  அடைகாக்கும் வெண்நாரை வாழையில் இராது, மாமரத்தில் போயிருக்கும் என்று கார்த்திகை விழாவைக் கொண்டாட ஏற்பாடுகள் நடக்கும் காட்சியையும் பாடல் காட்டுகிறது. 

இப்படியெல்லாம் சங்கத்தமிழர் எல்லோரும் சேர்ந்து கொண்டாடி மகிழ்ந்த தீபங்கள் ஆடும் கார்த்திகைத் தீபப்பெருவிழாவை உலகெலாம் பரந்து வாழும் தமிழர்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து எப்போது கொண்டாடுவது? 
இனிதே,
தமிழரசி.